42 r.M-L LOYNIXG. M.-N. Kl. 



Friele & Hansen (1876, s. 76) segjer um si. Galviiia: „Hos de Arter, 

 der henliore under denne Gruppe, er Tandbygningen saa overensstemmende, 

 ialfald hos de av os hidtil fundne Former, at den ikke kan bruges som 

 Artsmærke. ... Vi kunde derfor, da Tænderne er det, der hos de nogne 

 IVIollusker synes at fremvise den storste Konstants, være tilboielige til at 

 anse de af os hidtil fundne 4 Former for kun at \-ære \'arieteter af en og 

 den samme Art." 



1 Drøbaksundet meiner eg aa ha lunne tvo artar, G. picta og G. cxigiia. 

 Med umsyn til radula er det ingen merkande skilnad paa desse tvo. Etter 

 teikningane hjaa G. O. Sårs (1878, Tab. XVI fig. 5 og 61 ser det fulla 

 ut til at tennene hjaa G. cxigua etter maaten er stuttare enn hjaa den 

 andre, men dette kann ikkje vera noko paalitande skiljemerke, for ein kann 

 finne stor variasjon med umsyn til forma paa tennene hjaa individ av t\-il- 

 laust same arten, t. d. av Galvina picta. Heller ikkje kann taggane paa 

 midttennene skilje dei tvo artane aat; etter G. O. Sars skal G. picta ha 

 4 og G. exigua ha 5 taggar paa kvar side av ein midttagg, men ein kann 

 jamvel i ei og same radula finne tannplater med snart 4, snart 5 taggar. 



Kann ein ikkje skilje dei t\-o artane fraa k\-arandre paa radula, er 

 heller ikkje dei ytre karakterane eit stort likare kjennemerke, iminsto ikkje 

 paa formene i Drøbaksundet. Det som etter Alder & Ha.ncock skil dei 

 typiske eksemplar av dei tvo artane, er med umsyn til ytre karakterar dette: 



G. cxigua. G. picta. 



1. ^,'10 turne lang. i. ','2 turne lang. 



2. Mest grønleta. 2. Mest brunleta. 



3. Papillar i 5 — 6 tverrekkjer med 3. Papillar i 7 — 8 tverrekkjer med 

 I, 2 eller 3 papillar i kvar. upptil 6 papillar i kvar. 



4. Papillane med tvo myrke rin- 4. Papillane brunflekkete med ein 

 gar paa midten og ein kvit og kvit og ein raud ring i toppen, 

 ein raud ring i toppen. 



5. Tentaklar og rhinophorar med 5. Tentaklar og rhinophorar med 



2 brune ringår kvar. ein brun ring kvar. 



Værdien av desse skiljemerke er ikkje stor. Lat oss ta for oss eitt 

 for eitt : 



1. Storleiken er sjeldan eit paalitande artsmerke, og det er seinare tunne 

 større eksemplar av G. cxigua enn av G. picta IOdhxer 1907, s. 

 31); i Drøbaksundet var den storste G. cxigua 12 mm., den storste 

 G. picta 6 mm. 



2. Med umsyn til fargen segjer Alder & Hancock um G. cxigua: „Body 

 — — — yellowish white, with sometimes a tinge of green." Den 

 grøne fargen finn ein soleis berre hjaa sume individ. 



3. Talet paa papillar er aldri konstant, men skiftei- med alder og 

 storleik. 



