58 PAUL LØYNING. M.-N. Kl. 



Diagnose. 



Kroppen heller tjukkfallen. 



R h i n o p h o r a n e gulraude, noko lenger enn munntentaklane. 



Papillane sit i tverrekkjer; dei er tjukke, ofte meir eller minder 

 klubbeforma. Toppen er som regel raudgul; nedanfor det gule partiet ser 

 ein ein kvit ring. Levergreinene kann skifte i let fraa Ijost gule til mvrkt raude. 



Foten er framtil utvida med avrunda lappar. 



Processus iiiasficaforiiis er i randa forsynt med i rad med smaa taggar. 



R ad ula er sers lang og snialnar sterkt av mot den eine enden; for- 

 mel o • I • o. Tannplatene er hesteskoforma og forsynte med ulike store 

 taggar; midttaggen har sin basis langt bak paa tannplata. 



Penis \æpna med ein brodd. 



Historikk. 



Denne arten er fyrst funnen av Alder & H.\n'COCK I1842I og skildra 

 av dei under namnet Eo/is aiiraiitiacn. Deira diagnose lyder slik: „E. 

 luteola, subrobusta, branchiis robustis, tricoloribus — infra purpureo — fulvis, 

 medio albidis, supra aurantiacis, seriebus densis 10 — 11 digestis, tentaculis 

 dorsalibus aurantiacis, corrugatis, tentaculis labialibus breviusculis, angulis 

 anterioribus pedis obtusis." 



Den arten som Loven 1 1846) har funne ved Bohuslånkysten og 

 kalla Acolis bclliila er truleg ein varietet av Alder & Hancocks art. 1 

 part VII av sin store monografi forer dei sist neninde forfattarane arten 

 til slekta Cavoliiia Cu\ier, ei slekt som seinare har gaatt ut or nudibranch- 

 nomenklaturen. 



Daa Bergh (1864) hadde sett upp si nye slekt, Cratciia, tok han (1870I 

 ogso med i denne Eolis aiiraittiaca Alder & Hancock som derimot G. O. 

 S.ARS (1878) fann ut hoyrde heime i slekta Cuthonn Alder & Hancock. I 

 denne slekta hai' arten sidan staatt, like til 1910, daa Eliot etter ny grun- 

 dig gransking kjem til det resultatet at arten retteleg bor forast til slekta 

 Amphorma Ouatrefages som skil seg fraa slekta Ctithoim m. a. i det at 

 penis hjaa den siste er uvæpna, hjaa Aiuphoriiia væpna med ein brodd. 



Aiiiplioriiiti niirantiaca lever i det nordlege Atlanterhavet fraa Finnmark 

 til franskekysten. Hjaa oss er arten fyrst funnen av G. O. Sårs ved Skraa- 

 ven i Lofoten, seinare ved Husoy (Friele & Grieg). I Kristianiafjorden er 

 han ikkje tidlegare funnen, men har i aara 1919 — 1921 vore ein av dei 

 vanlegaste aeolididane i Drobaksundet. Han er soleis her funnen paa alle 

 sta,sjonar so nær som st. 5 og 8, og som regel i stort individtal til alle 

 aarstider. 



Ytre karakterar. 



Etter litteraturen aa dome er det ikkje tidlegare funne storre eksem- 

 plar av Aiiipliorina aiiranfiaca enn 15 mm.; Alder & Hancock nemner 

 ','2 tume som det vanlege. I Drobaksundet har ikkje sjeldan kynsmogne 

 individ naatt upp i 18 mm. 



