62 PAUL LOYNIN'G. M.-N. Kl. 



Friele & Hansen (1876, s. 76) forer tvilande arten upp som funnen 

 ved Manger, og forer han til slekta Cratciia Bergh; det same gjer G. O. 

 Sårs (1878, s. 364); at arten i same arbeidet av Sårs paa Tab. X\'I er 

 nemnt under namnet Cuthoiia olivacea maa truleg grunne seg paa ein 

 prentefeil. 



1 igio flytter Eliot denne arten over fraa Berghs slekt Cratciin til 

 slekta Aiuplioyiiia Ouatrefages. 



I litteraturen finn ein faa meldingar um denne arten, og etter det aa 

 dome, maa han \-era heller sjeldfengd. Forutan \ed den engelske og norske 

 kysten er han ogso funnen ved den franske og svenske kysten. I Kristi- 

 aniafjorden er han ikkje funnen tidlegare, og han hoyrer her til dei minder 

 vanlege aeolididar. Han har Jamnast vore aa finne utetter hausten, men 

 aldri i noko storre indi\idtal og ikkje utanfor stasjonane i, 2, 3 og 4. 



Ytre karakterar. 



Kroppen er heller smekker, men ein grand flattrykt ovantil-nedetter. 

 Baktil renn han ut i eit langt, smalt haleparti som strekkjer seg eit langt 

 stykke attanfor papillane. Etter Alder & Hancock skal dyret bli ' ? turne 

 langt, men det lengste eksemplaret fraa Drobaksundet var ikkje over 10 mm. 



Fargen er sermerkt hjaa denne arten; sjolve kroppen er gulkvit med 

 opake, gule eller olivenfarga prikkar eller flekker. Millom tentaklar og 

 rhinophorar finn ein ei raud stripe paa kvar side av hovudet og bak 

 rhinophorane eit liknande par striper; desse fargeteikningane plar vera sers 

 konstante. Alder & Hancock nemner dessutan ein stor trikanta raud flekk 

 umlag over hjarta som surne av deira eksemplar har havt; denne flekken 

 har eg berre set paa nokre faa individ fraa Drobaksundet. 



Munnten takla ne er heller stutte og jamtjukke heile vegen; dei er 

 feste eit stvkke innpaa hovudet; fargen er den same som paa kroppen. 



Rhinophorane er lenger enn tentaklane og feste tett ved k\ar- 

 andre. Dei er gulare av let og forsynte med eit raudt belte umlag paa 

 midten; dette synest ogso vera ein sers konstant karakter. 



Papillane sit i 5 — 7 skraarekkjer paa baae sider av kroppen. Dei 

 plar vera heller stutte og tjukke, sumtid sylindriske, men ikkje sjeldan meir 

 eller minder klubbeforma. Toppen er vassklaar, men neslesekken skin igjenom 

 som ein trikanta gulkvit flekk. Ofte er heile papillo\-erflata oversaadd med 

 opake, gule eller olivenfarga prikkar. Levergreinene er oftast gulgron-brune, 

 men ogso ender og daa raudbrune; papillane skifter i det heile mykje i let 

 hjaa denne arten. Det eksemplaret som er teikna (Pl. III fig. 12 a. I sj-nest 

 ikkje likjast mykje paa teikninga av same arten hjaa Alder cS: Hancock; 

 men baae teikningane syner i roynda fram kvar sin fargeekstrem av denne 

 arten, Alder & Hancock's den olivengrone, min den raudbrune. Eksem- 

 plara fraa Drobaksundet har aldri vore so gronleta som dei engelske for- 

 fattarane har set dei, og aldri har dei havt so tydelege belte kring papil- 



