72 PAUL LØYNING. M.-N. Kl. 



papulosa heller er grovbygd, breid og flattrykt. Kroppssidene er umlag 

 parallelle, men baktil smainar kroppen braatt av til eit stutt haleparti. 



Kropps fargen er sers skiftande hjaa denne arten. Grunnfargen er 

 som regel gulvoren, men er alltid meir eller minder overdekt med (lekker 

 av ymis let: raud, gul, brun, fiolett o. fl. Den mest konstante leten synest 

 vera fiolett, og som regel er hovudet og den fremste delen av ryggen 

 sterkast farga. Millom rhinophorane og tentaklane finst det mest alltid ein 

 Ijosare eller myrkare trikanta flekk. 



Hovudet er breidast framtil og fraa dei fremste hyrno veks munn- 

 tentaklane ut. Dei er hellei" stutte, kjegleforma og som regel Ijost gule 

 av let. 



Rhinophorane er stuttare enn tentaklane og myrkare farga, oftast 

 med same farge som ryggen, men med kvit topp. Dei er overlag kontraktile 



<v. 



Fig. 51. Al', papulosa. Fig. 52. .it. pnplllosa. 



Svelghovudet set fraa sida. ;< 12. Mandiblar set Iraa undersida, x ra. 



og kann dragast såman til smaa knutar paa hovudet. — Au go kann ein 

 vanskeleg .sjåa gjenom den sterkt farga kroppsveggen. 



Papillane sit i tette regelrette skraarekkjer langs med sidene av 

 ryggen. Den fremste rekkja tek til framanfor rhinophorane. Ein kann ikkje 

 segje noko visst um talet paa rekkjer, heller ikkje um talet paa papillar i 

 kvar rekkje, for dette skifter mykje fraa individ til individ og med storlei- 

 ken av dyret. Alder & Hancock nemner i8 — 20 rader, Meyer & Mobius 

 25 ; hjaa vaare former har det alltid vore færre. 



Papillane er heller stutte, tjukke, ofte boygde, med konveksiteten 

 utetter, og noko flattrykte. Dei er sers kontraktile og kann difor skifte form. 

 Fargen er ogso sers variabel fraa Ijost gul til myrkt brun; toppen er all 

 tid Ijosleta. 



Foten er breid og \'idar seg framtil ut til stutte trikanta eller av- 

 runda lappar; baktil snialnar han braatt av og strekkjer seg eit lite stykke 

 attanfor papillane. Fargen er transparent kvit. 



Indre karakterar. 



Svelghovudet (fig. 2 og 51) er heller lite og eggforma paa skap 

 naar ein ser det ovantil med den breide enden baktil; fraa sida er det i 

 omriss elliptisk. Mandi blåne (fig. 52I er sterkt horngule og forsynte med 



