76 I'AiL i.ovxiNc. M.-N. Kl. 



Triest er det funne varietetar av .^r. glancu. Paa grunnlag av denne arten og 

 eit par andre sette Bergh i 1866 upp si nye slekt AcoUdicUa, og i 1885 (Bergh 

 s. 22.1 gir han ei anatomisk skildring av Ac. glatica paa basis av eksemplar han 

 har faatt fraa Teilmanx Friis. — Vayssiére (1888 s. 108) har ei um- 

 stendeleg skildring av arten som han har funne mange av til alle aarstider 

 ved Marseille, men elles er det svært faae fraasegner aa finne um han i 

 litteraturen. Det ser difor ut til aa vera ei sers sjeldfengd form, som sjeldan 

 finst i større individtal. I vaar fauna er ikkje Ac. glaitca funnen tidlegare, 

 men paa stasjon 5 i Drøbaksundet har han vore aa finne i mengd gvtande 

 paa Zosteraen i juli eller august kvart aar sidan 1916 so nær som i 1921. 

 Ogso ved Bohuslankysten skal det vera funne eit eksemplar av arten. 



Ac. glauca er soleis spreidd i det medelsvarme Atlanterhavet fraa 

 Kristianiatlorden til Medelhavet. 



Ytre karakterar (fig. 55). 



Ac. glauca er den største aeolididen i vaar fauna næst etter Acolidia 

 papulosa. I Drøbaksundet har ein funne kynsmogne individ paa upptil 50 mm. 

 medan 45 mm. er det meste som elles finst nemnt i litteraturen. 



Kroppen er breid, men ikkje fullt so flattrykt som hjaa Acolidia 

 papulosa, og smalnar jamt av bakover. Breidda er storst umlag paa midten 

 av dyret. 



Kropps fa r gen er kvit eller svakt gulvoren; paa det levande dyret 

 skin innvolane, serleg kynsapparatet, sovidt igjenom; paa konserverte 

 eksemplar ikkje. Med umsyn til fargeteikningar hover ikkje vaare former 

 sers godt med Ai. der & Hancocks bilete og skildring av dyret (Part 1\'), 

 med di kroppen hjaa vaare aldri har vore so raudleta som dei nemnde 

 forfaitarane nemner. Sumtid har ein likevel kunna sjåa ein svakt raud 

 let serleg paa ho\'udet og den fremre delen av ryggen ogso paa vaare 

 eksemplar. 



Hovudet er smalare enn den breidaste delen av kroppen, men ikkje 

 fullt so smalt som Alder & Hancock har teikna det. 



M u n n t e n t a k 1 a n e er etter maaten stutte, sylindriske av form og 

 feste fremst paa sidene av hovudet. Dei er paa let liksom kroppen. 



Rhinophorane er noko stuttare enn tentaklane, koniske paa skap 

 og feste tett ved kvarandre. Dei er som regel Ijost raude av farge med 

 kvite toppar. Paa Alder & Hancocks teikning er baade tentaklar og 

 rhinophorar mykje raudare enn dei nokon gong har vore paa vaare former. 



Tett bak rhinophorane skin au go tydeleg igjenom. 



PapiUane sit i tette skråa tverrekkjer langs med sidene av kroppen. 

 Paa eksemplara fraa Drøbaksundet har ein talt fraa 12 — 15 rekkjer; Alder 

 & Hancock nemner 14, Bergh 16 — 17. Talet paa papillar i kvar rekkje 

 er sers skiftande, fraa 10 — 12 i dei fremste til 3 — 4 i dei attarste rekkjene. 

 Desse er ikkje heilt tverrsette, men gaar meir eller minder paa skråa bakantil- 



