1922. No. 6. 



NLTDIBRANCHFAUNAEX I DRl IBAKSL'N'DET. 



frametter rekna fraa midtlina av dyret. Serleg er dette tilfellet med dei 

 fremste rekkjene. Desse tek til eit stykke attanfor rhinophorane, men strek- 

 kjer seg i ein boge paa utsida eit godt stykke framanfor dei. Naar ein 

 pilar papillane av, \il ein sjåa at dei er feste paa t\'delege lister (papill- 

 lister) paa kroppen. Som regel sit det ei rekkje med papillar paa kvar 

 list; men paa dei Iremste listene sit det i den fremre og nedre enden 

 ileire rekkjer med smaa papillar. Nede ved fotkanten framtil vert det soleis 

 ei tett samling papillar. Dette nemner ogso Alder & Hancock som ser- 

 merkt for denne arten; likeins Bergh (1885, s. 23I. Dei einskilde papillane 

 er paa dei levande dyra heller tjukke, noko krukte og spitar av mot den fri 

 enden; men so typisk .S forma som Alder \' Hancock segjer dei plar \-era, 



/^ -:i^iK^¥ 



Fig. 56. ^-If. gldiicn. 

 Svelghoviidet set tVaa under- 

 sida, x 16. 



Fig. 57. Af. glnttfa. 

 Svelghoviidet set tråa sida. 



Fig. 58. Ac. glniiia. 

 Svel2:hovudet set tVaa oversida 



har dei aldri vore paa formene i Drobaksundet; heller ikkje har dei vore 

 tydeleg flattrykte. 



Papillane er Ijost blaagraa, med kvite toppar, og artsnamnet „giauca" 

 er soleis sers hoveleg for \aare former. 



Etter Alder & Hancock skal papillane vera gronleta og brunspettete 

 og ofte med ein raud fargetone nær toppen ; men denne fargevarieteten har 

 eg aldri set millom foi-mene i Drobaksundet. 



Millom 3. og 4. papill rekkje iVamantil finn ein gen i t alopninga. 

 Anus ligg latero-dorsalt millom 5. og 6. papillrekkje; dette hover heilt med 

 Berghs fraasegner. 



Foten er breid og vidar seg framtil ut med stutte, kvasse, trikanta 

 hyrno; baktil smalnar han jamt av og strekkjer seg eit st^-kke attanfor 

 papillane. ffan er transparent kvit, so den Ijost raude kynskjertelen skin 

 tydeleg igjenom. 



Indre karakterar. 



Svelghovudet (hg. 56, 57 og 58I er, set ovantil, i umriss butt egg- 

 forma med den breidaste enden baktil. Det er hogast li-amtil og skraanar 

 sterkt av bakover. 



Mandiblane (fig. 59I er gulleta, breidast framtil og forsynt med ein 

 niaateleg stor processus masticatorius; denne er glatt i tyggjeranda. 



