Iq22. No. 6. MIUBRAN'CHFAUNAEN I DRØBAKSUNDET. 83 



I 1850 sette Gray upp slekta Fai'oriiiits paa grunnlag av Alder & 

 Hancocks Eolis alba, og den nye slekta vart adoptert av dei sist nemnde 

 forfattarane i 1855 IPart VII, Appendix XXII). I Part VII, App. VIII skildrar 

 A. & H. ein brun xnrietet a\' F. uZ/iiis, som tvillaust svarar til dei mj'rkleta 

 formene hjaa oss. 



Meyer & Mobius (1865, s. 21I har funne ein fargevarietet som synest 

 staa imillom den IJosaste forma til A. & H. og den brune som er so vanleg 

 hjaa oss. M. cV M. brukar enno slektsnamnet Acolis. 



Friele & Ha.nsex har funne den brune varieteten ved vestkysten, og 

 dei kjenner seg trygge paa at han er identisk med Mullers art, men dei 

 forer han merkeleg nok til slekta Cratciia Bergh. Bergh som fekk til seg 

 sendt nokix- eksemplar fraa F. tS; H., skildrai- arten under namnet Favoriiiiis 

 dranc/ii<i//s Muller (Bergh 1879, s. 566), men dreg i tvil at det verkeleg 

 er Mollers art. 



Alle seinare foriattarar, so nær som \'ayssifre (1888, s. 661 held 

 F. o//itis og F. braiicliialis ut fraa kvarandre som ulike artar, men Eliot 

 (1910, s. 172) segjer: „F. hraiichialis IMlller), recorded from Norway, 

 does not seem to difter from F. nlhiis in any marked character, but the 

 denticulation of the teeth is more distinct." 



I Drøbaksundet har F. albiis med alle fargevarietetar vore ein av dei 

 vanlegaste aeolididane og er funnen paa stasjonane 2, 3 og 4. Elles er 

 arten spreidd i det nordlege Atlanterhavet paa den austlege hal\-kula IVaa 

 Murniankysten til Medelha\et. 



Ytre karakterar. 



Habituelt er F. a/biis ein av dei mest sermerkte aeolididar. — Krop- 

 pen er sers smekker, mjaavaksen og smalnar baktil av til eit langt, smalt 

 haleparti. Etter Alder & H.anxock skal arten bli ' 2 — ^ S tume lang, etter 

 Meyer & Mobils 25 mm. Det storste eksemplaret som er teke i Drobak- 

 sundet var 22 mm. (18. august 1921); men ein har elles funne kynsmogne 

 individ paa berre 6 mm. (2. sept. 1920), og Asbjørnsens fraasegn um at 

 han i Halangspollen har funne indi\'id paa upp til i'/2 turne tyder difor 

 paa at han har havt ein annan art enn /". a/biis fyre seg. 



Med umsyn til leten baade paa integumentet og innvolane (serleg lever- 

 greinenel er F. nlbiis ein av dei mest variable aeolididar ein kjenner. 

 Grunnfargen paa kroppen er som regel klaart kvit eller gulvoren, sjeldnare 

 m3'rkt gul, og ein kann finne former utan andre serlege fargeteikningar 

 (sjåa pl. I\', fig. 17 al. Men oftare er storre eller mindre delar av kroppen 

 oversaadde med opakt kvitt. Umlag 75 " av dei undersokte individ har havt 

 dei kvite fargeteikningane paa hovudet og bak rhinophorane som Alder & 

 Hancock skildrar som karakteristisk for sine eksemplar (sjåa fig. 16 a). 

 Størsteparten av hovudet millom tentaklane og rhinophorane har soleis 

 hjaa dei fleste vore dekt med opakt kvitt. Fraa det kvite paa hovudet 

 gaar det ei smal kvit stripe millom rhinophorane ; bak desse tjuknar stripa 



