84 I'AUL LOYNIXG. M.-N. Kl. 



noko, men kloy\er seg straks i tvo greiner som gaar til kvar si side burt 

 til det fremste paret av papillrekkjer. Herifraa boygjer del atter såman 

 og møtest i midtlina paa ryggen umlag over hjarta ; millom desse greinene 

 vert det daa t-it parti a\- ryggen som er leta liksom kroppen. Hjaa surne 

 indi\'id tinn ein berre det kvite paa hovudet og bak rhinophorane. Men 

 hjaa andre kann ein sjåa eit ofte heller breidt kvitt band langsetter midt- 

 lina paa ryggen like ut paa halen. Dette bandet er fulla oftast ikkje heilt 

 samanhengjande, men avbrote paa fleire eller færre stader Isjaa fig. 16 a); det 

 har alltid vore breidare hjaa vaare former enn Alder & Hancock har teikna 

 det paa sine. Endeleg kan ein paa surne individ finne eit brunt band 

 millom det fremste paret med papillgrupper ' og ofte samstundes eitt 

 langsmed midtlina paa ryggen ; denne fargen hoyrer ikkje integumentet til, 

 men skriv seg fraa gallegangane Isjaa fig. 18 a). Denne siste forma har 

 Meyer & Møbius teikna og skildra. 



Hovudet er smalare enn det breidaste av kroppen. 



M u n n t e nt a k 1 a n e er heller lange, svipeforma, noko tjukkare ved 

 basis. Dei er feste paa sidene av hovudet, leta liksom kroppen, men oftast 

 med opakt kvite toppar. 



Rhinophorane er noko mindre enn tentaklane og feste tett ved kvar- 

 andre ; dei er tjukkast ved basis og spitar av mot endane. Rhinophorane 

 er eit av dei beste ytre kjennemerke paa arten ; dei er alltid brune ofte 

 mest svarte paa let i den nedste ^,'4; den ovre delen er kvit. Paa dei 

 talrike eksemplar som eg har havt hove til aa sjåa fraa Drøbaksundet, har 

 denne karakteren aldri vanta; heller ikkje finn ein i litteraturen fraasegner 

 um undantak fraa denne regelen. Paa overgangen millom den brune og 

 kvite delen kann ein ofte sjåa ei utviding paa rhinophorane, men denne er 

 ikkje alltid tydeleg. Rhinophorane er sers kontraktile, serleg toppen av dei, 

 og utvidinga synest lage seg ved kontraksjon; naar dyret strekkjer ut 

 rhinophorane, kan utvidinga heilt kverve (sjåa vinstre rhinophor paa 

 fig. 18 a); umvendt kann den kvite toppen kverve ved kontraksjon (sjåa 

 fig. 16 al. Aldri har utvidinga hjaa vaare former vore so tydeleg eller havt 

 den forma som Alder & Hancock nemner; dei fleste andre granskarane 

 har heller ikkje funne former som i dette stykke heilt svarar til Alder & 

 Hancocks. 



Papillane sit i 4 — 5 tydelege grupper paa kvar side; millom fyrste 

 og andre gruppa framantil er det som regel eit heller stort avstand; millom 

 dei hine gruppene mindre. I fyrste gruppa plar det vera 2 tverrekkjer med 

 papillar, i dei andre berre i. Papillane er tjukkast paa midten og smalnar 

 av mot endane ; dei er som regel beygde med konveksiteten upp- og ut- 

 etter. Levergreinene kann skifte i let fraa Ijost gule til myrkt brune. Sjølve 

 papillveggen kann vera umlag fargelaus (sjåa paa fig. 16 a), eller meir eller 



' Sjåa Alder & Hancock Part VII, Appendix VIII: „a dark brown band extended 

 across the back opposite the first row of papillæ". 



