34 GESCHIEDENIS VAN EEN* SPINNEN-COGON 



overeen. Doch ook hier twijfelde ik a priori zeer, of deze 

 cocon wel afkomstig kon zijn van eene Attide. Al de mij 

 bekende springspinnen toch vervaardigen hare eijerzakjes 

 op eene hoogst eenvoudige, gewone wijze, en blijven ook 

 meer in de nabijheid er van, terwijl hier tot nog toe bij 

 ons geen enkel fleschje met het moederdier er op of er 

 bij was aangetroffen. Het gelukte mij maar niet (evenmin 

 als tot heden), beiden gelijktijdig in mijn bezit te krijgen. 

 Eens ontving ik een coconnetje van Ritsema, waarop hij 

 eene doode spin had gevonden; doch deze herkende ik als 

 eene verdroogde Epeira patagiata ?; een ander maal zelfs 

 kreeg ik er een van Heylaerts met een verschrompeld 

 exemplaar van Zilla reticulata e? er bij; nog eens enkelen, 

 van denzelfden, met jonge individuen van Meta tigrina er 

 bij , van welke allen ik den zeer gewonen cocon-vorm 

 kende en die dus niet in aanmerking konden komen. 



Hoofddoel werd toen te trachten, versehe «fleschjes» te 

 doen uitkomen en de pulii op te kweeken. Dit gelukte aan 

 Heylaerts een paar malen, maar als ik ze kreeg, waren 

 ze dood en onherkenbaar verdroogd. Toch kon ik daaruit 

 toen reeds , microscopisch , met voldoende zekerheid uit den 

 oogenstand herkennen, dat wij hier noch met eene Lycosa- 

 noch met eene Attus-soori te doen hadden , zoo als ik trouwens 

 reeds lang te voren vermoed had. Eindelijk en ten laatste 

 kreeg ik ook zelf, in een doosje met glazen deksel, en 

 onder dagelijksche besprenkeling met water, in 't laatst 

 van Julij 1872, een gewonen (niet bepleisterden) cocon uit ^), 

 met 3 pulluli, waarvan twee niet groeijen wilden en spoe- 

 dig stierven. De derde, geplaatst in eene flesch met zand 

 en mos op den bodem en verder gevuld met heidetakjes, 

 hield ik in leven, 't Was een wijfje, dat echter slechts 

 zeer langzaam ontwikkelde, doch nadat ik het met ovula 



1) Op dit oogenblik heb ik weder twee fleschjes met enkele uit den cocon ge- 

 komen pulluli, één, bij mij, van Heylaerts; één, bij hem, vau Leesberg; ik voed 

 deze met jonge spiunetjes van zeer kleine soorten, die ze gretig verslinden, of met 

 stukjes van meelwormen, doch dagelijks sterveu er eenigen. 



