DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 271 



eene larve van onze soort voor mij gehad had, die waar- 

 schijnlijk tot dien tijd van boterbloem-bladeren had geleefd 

 en alleen bij toeval, misschien om van huid te verwisselen, 

 zich op de kers begeven had. Het was de oorzaak van haren 

 dood, want het bragt mij in de meening dat ik haar met 

 O. I. kers, eene plant voor haar ondienstig, moest opkweeken. 

 Eenige jaren na deze mislukte proef bragt mij mijn vriend 

 Ritsema uit Haarlem een zeker aantal larven mede , levende 

 op de bladeren van de gewone boterbloem (Ranunculus acris) ; 

 zij waren van verschillende grootte en afkomstig uit den 

 tuin van zijnen vader, destijds te Haarlem woonachtig. 

 Behalve de grootte vond ik niet veel verschil in de larven, 

 echter waren sommigen lichter van tint zoowel op den kop 

 als op het lijf. De heer Piitsema had het vorige jaar eene 

 bladwesp een ei zien liggen op een blad van scherpe 

 ranonkel en het rupsje, daaruit voortgekomen, opgekweekt; 

 hij kende dus reeds de soort of ten minste in het algemeen 

 de gedaante en de kleur van wesp, ei en larve. 



Ik toekende twee der mij geschonken larven af (zie fig. 

 2 en 3). Zij waren zeegroen met gelen gloed, 15 of 16 mm. 

 lang, rolrond en bijna overal even dik, alleen aan het 

 staarteinde een weinig dunner. Haar kop was vuil olijfgroen 

 met een bruinen band dwars over den schedel en met de 

 oogen in cirk eirond e plekken (verg. fig. 4). De monddeelen 

 waren ietwat zwartachtig. Het ligchaam was zonder vlekken, 

 noch wratten, noch doorntjes, noch haren, maar vrij sterk 

 gerimpeld, want iedere ring (zie fig. 5, welke den 10^^" 

 voorstelt) was door 3 overlangsche rimpels in vier ongelijk 

 breede plooijen afgedeeld. De stigmata waren langwerpig 

 rond, doch w^egens de kleinheid bijna onzigtbaar. Ik telde 

 in het geheel 22 poolen, allen groen; de klaauwljes der 

 voorpooten echter waren licht bruin. 



Zoo ik mij niet geheel vergis, hadden de jongste larven 

 geheel groene koppen ; ik heb dit echter niet opgeteekend en 

 durf het dus nu niet meer verzekeren. De korte beschrijving 

 van Kaltenbach geeft ons hieromtrent geen nader licht. 



