940 Eu-Florideae, Polysiphonieae, Polysiphonia. 



minus spiraliter torti, in ramulis rectiusculi numerosi; sectione 

 transversali conspiciuntur numero varii siphones plerumque 12, 

 nunc plures (14) aut pauciores (8). An revera siphones sint 17, 

 ut eos pinxit beatus Greville, dubitare licet. Tetrasporangia in 

 ramulis vix mutatis (neque torulosis, neque distortis) seriata (non- 

 numquam, in speciminibus densissime fructiferis, biseriata, ut do- 

 cuit J. Agardh). Cystocarpia subglobosa, ramello longiori aut pe- 

 dicello brevi (ramulo transformato) suffulta. Color vinoso-purpu- 

 reus, exsiccatione obscurior, nunc omnino nigrescens. Substantia 

 subcarnosa, in juvenili chartae adhserens firmius, in senili laxius. 



103. Polysiphonia ferox J. Ag. Alg. med. p. 143, Sp. II, 3, p. 1053. 156J 

 — Csespite intricato (?), filis a basi articulatis ecorticatis subdicho- 

 tomo-decompositis, ramis patentissimis ramulisque subulatis sim- 

 plicibus aut parce divisis divaricatis interspersis, siphonibus cir- 

 citer 14, articulis omnibus diametro brevioribus. 



Hab. inter alias Algas ex Constantinopoli allatas intricata (J. 

 Agardh). — Fila primaria ultra setacea, 6-10 cm. longa, subdi- 

 chotoma, ramis patentibus, inferioribus angulo immo recto egre- 

 dientibus, conformibus, per totam longitudinem obsitis ramulis 

 subulatis, 2 mm. circiter longis, angulo recto ad geniculum quod- 

 que tertium-quintum egredientibus, a basi latiore magnopere at- 

 tenuatis, superioribus fibrarum penicillo instructis. Articuli frondis 

 primarise diametro fere semibreviores, sat distincti, a superficie 

 siphones 6-7 monstrantes; ramulorum brevissimi, siphonibus strias 

 transversales seu puncta aemulantibus. Transversali sectione con- 

 spiciuntur siphones 14 circa centralem, ipsis majorem. P. subu- 

 liferce forsan nimium propinqua, differre videtur articulis brevio- 

 ribus et ramificatione patentiore, dichotoma magis quam pinnata. 

 Licet ex intimo maris mediterranei recessu proveniat, majora, ex 

 oceano orta, P. subuliferce specimina crassitie filorum sequat. De 

 hac specie, sterili tantum inventa, nullam facit mentionem clarus 

 Ardissone in suo opere de phycologia mediterranea tractante. 



104. Polysiphonia nigrescens (Dillw.) Grev. in Hook. Br. Fl. II, p. 322, isfij 

 Harv. Man. 2, pag. 88, Phyc. Brit. tab. 277, Kuetz. Sp. pag. 813, 

 Tab. Phyc. XIII, t. 56, f. f-i, J. Ag. Sp. II, 3, p. 1057, Florid. 

 Morphol. t. 33, fig. 14, Farlow Mar. Alg. New England pag. 174, 

 Hauck Meeresalgen p. 244, Falkenb. Rhodomelaceen (1001) p. 120, 

 Hutchinsia nigrescens Ag. Syst. p. 15, Sp. Alg. pag. 69, Lyngb. 

 Hydrophyt. Dan. p. 109, t. 33, Conferva fucoides Huds., Dillw. 

 Conf. tab. 75, Engl. Bot. tab. 1743, Ceramium violaceum auct. 



