1028 Eu-Florideae, Polyzonieae, Euzoniella. 



Obs. Algse elegantulae, regiones Novas Hollandiaa, Tasmaniae, 

 Novae Zelandise ac adjacentiura insularum inhabitantes. Nomen ge- 

 nericum Euzoniella3 posterius a claro Falkenberg propositum quam 

 Dasyclonium J. Ag. accepi quoniam hoc postremum genus imper- 

 fecte descripsit riteque haud intellexit phycologus ille suecicus. 

 Nomen Agardhianum pro subgenere, cui Euzoniellam incisam ad- 

 scripsi, in conditoris memoriam forsan esset servandum. 



1. Euzoniella incisa (J. Ag.) Falkenb, Rhodomelaceen (1901) p. 361, 1690 

 t. 5, f. 2-8, 11, tab. 14, f. 28-32, Polyzonia incisa J. Ag. Symb. 

 p. 24, in Linnsea XV, Sp. II, 3, p. 1165 (excl. var. ffarveyana), 

 Harv. Alg. N. Zel. in Hook. Journ. IV, p. 535, Nereis Austral. p. 71, 

 Phyc. Austr. tab. XLII A, Kuetz. Tab. Phyc. XV, tab. 5, f. e-f, 

 Polyzonia australis Lenorm. in Kuetz. Tab. Phyc. XV (1865) 

 pag. 3, t. 6, f. a-c, Dasyclonium acicarpum J. Ag. Anal. Algol. 

 cont. II, p. 81, Polyzonia elegans var. incisa Kuetz. Sp. p. 882, 

 Polyzonia Colensoi Hook. et Harv. in Harv. Nereis Austral. p. 71, 

 Polysiphonia inversa Sond. in Bot. Zeit. 1845 et Alg. Preiss. p. 33, 

 Kuetz. Tab. Phyc. XIII, t. 87, f. d-e, Polyzonia Sonderi Harv. 

 Nereis Austral. p. 72, Mar. Bot. of West. Austr. in Irish Trans. 

 Vol. XXII, p. 539. — Frondis parce ramosse ramis alterne pin- 

 natis, foliis ad geniculum quodque secundum egredientibus semi- 

 pinnatifidis patentissimis recurvisve deorsum integerrimis, sursum 

 lacinias 4-6 gerentibus, laciniis acuminatis mucronatis polysipho- 

 niis, articulis laciniarum diametro sequalibus aut brevioribus. 



ffab. in frondibus F u c o i d e a r u m, G e 1 i d i i glandulsefolii 

 aliarumque Algarum in oceano Australi ad oras Novse Zelan- 

 dise, Tasmaniie, usque ad austro-occidentales oras Novoe Hollandise 

 adscendens (Harvey, Curdie, Gunn, Mueller, Lyall) ; an eadem 

 ad « Madras » Indiae orientalis ? (Herb. Zanardini). — Plantulae 

 germinando sequenti modo, ut ample docet clarus Falkenberg, 

 oriuntur, axin principalem erectum sistentes, axi autem e segmen- 

 tis usque duodecim composito, quorum inferius monosiphonium per- 

 manet et organum adhsesionis efflcit. Pars axis hujus inferior cy- 

 lindracea, superior gradatim complanata tantum segmentis 3-4 

 immediate supra organum adliresionis positis siphones pericentrales 

 4 sectione monstrantibus. Axis lateraliter prolificationem singulam 

 repentem et dorsiventrali structura donatam emittens mox disco 

 radicali matrici adfixam. Frondes secundarise adscendentes liberse, 

 plus minus raniosae et prseterea per totam longitudinem alterne 



