196 
De kernen dezer laatste komen in het ruggemerg niet voor, maar bevorderen hier de meerdere 
dikte van het verlengde merg. — Ook moeten daaromtrent dec.c. olivaria en andere ganglien- 
groepen, als ook de nervus trigeminus, die door het geheele verlengde merg in schuinse rig- 
ting heengaat, in aanmerking komen. 
2. Dat de c. ec. pyramidalia de dragers zijn van de indrukken van onzen wil voor de be- 
weging der extremiteiten, en dat zij doorgaan tot aan de ec. c. striata. 
3. Dat de zijstrengen van het ruggemerg voor de beweging van den tronk en voor de 
ademhaling dienen en niet door het verlengd merg naar de hersenen gaan, maar bij den oor- 
sprong van den nervus vagus eindigen, waarmede zij door middel van eenige vezels in gemeen- 
schap staan. Hieruit leidt Spreker af, hoe de vagus werkt op de ademhaling, en dat, bij hemi- 
plegie, alleen de spieren van de eene zijde van het hoofd, van de bovenste en onderste lede- 
maten verlamd worden, maar niet die van den tronk, d.i. de tusschenribbige spieren, de buik- 
spieren en het middenrif. De naam van halfzijdige verlamming is dus minder juist. 
Omtrent den oorsprong der zenuwen van het verlengd merg, doet S. zien, dat de zenuw- 
stammen zelve niet in decussatie overgaan; maar dat van uit hunne kernen vezels ontspringen, 
die zich naar de overzijde begeven, om dan maar boven te gaar en dus eene decussatie vormen, 
Dit verklaart de verschijnsels van overkruising, waarop de pathologie wees, maar welke de 
anatomie tot heden niet wist te verklaren, en dit te minder, omdat zij komen uit dat gedeelte 
des verlengden mergs, dat boven de plaats van de overkruising der pyramiden gelegen is. 
Wat de fin verdeelde overlangse vezelbundels betreft, die het grootste gedeelte van het 
ruggemerg uitmaken en overal doorsneden worden met dwarse en straalswijze vezels, — zij 
zijn, naar Sprekers overtuiging, althans voor het grootste gedeelte, geene verlengsels van de 
witte strengen uit het ruggemerg, zoo als Stilling meent, maar veeleer nieuwe vezels, welke 
uit, de hersenen afdalen, deels om als dragers van den wil over te gaan in de dwarse vezels 
naar de kernen voor de beweegzenuwen, deels om zich met de c. c. olivaria te verbinden en 
met andere gangliengroepen, waarop de wil invloed kan uitoefenen. Voor een ander deel 
schijnen zij uit de kernen voor de gevoelszenuwen naar boven te gaan, om den indruk van het 
gevoel naar de hersenen te brengen. — Er is hier eene ware overkruising. 
Wat de zenuwen betreft, doet Spreker opmerken, dat de nervus facialis voor cen gedeelte 
in de kern van het verlengd merg overgaat, voor een ander gedeelte er over heen gaat naar 
de overzijde. Tusschen deze vezels zijn ganglencellen in gestrooid. Deze meerdere zamen- 
hang van de beide nervi faciales heeft invloed op de meer bilaterale werkingen der zenuw. 
De nervus abducens onderscheidt zich, doordien hij zich van de raphe bij het centrum af- 
buigt en zich gekromd naar buiten begeeft, um waarschijnlijk op den bodem der vierde her- 
senholte zich in overlangse rigting naar boven te buigen en bij de kern van de derde hersen- 
zenuw te ontspringen. De nervus abducens is de eenige zenuw, welke zich niet schijnt te 
overkruisen. 
De gehoorzenuw gaat in zeer groote gangliencellen en in eene kern over. Achterwaarts 
verlengen zich vele vezels der gehoorzenuw tot in de kleine hersenen. Vezels uit de kern 
van de gehoorzenuw gaan in de kern der aangezigtszenuw over. — Hieruit verklaren zieh de 
reflexbewegingen van den m. stapedieus, en ook die der spieren van het uitwendig oor, bijv. 
bi) schrik, door sterke geluiden. 
De kernen der beide gehoorzenuwen hangen door dwarse vezels te zamen. Hierdoor ver- 
klaart zich de zamenwerking der beide gehoortoestellen. 
Langs de kern, waarmede de vagus verbonden is, gaat een langwerpigronde bundel van 

