159 



simplicibus me comparans simpliciter transivi 



montes altos artium in valleque quaesivi 



flores qui tempoiibus nostris matuiuerunt 



et lucrativis artibus cedentes aruerunt. 



horum de uredine si gomor iniplere 



nequeo dulcedine, scio tarnen vere 



quod apud altissimum plenum invenitur, 



sicut olim in deserto factum fore scitur. 



deprecor hinc socios doctos et discretos 



ut conipescant aemulos invidia repletos, 

 ne rodant hoc opusculum, si forsan imperfectum 

 sit ex parte, cum in multis libris sit collectum. 

 noverit enim ille solus quem nil rerum latet, 

 cui voluntas loquitur, omne corque patet, 

 quod aliena disserui libentius pudenler 

 mea quam disserere scriptis imprudenter. 

 sed cum doctores sedulos mecum non haberem 

 et vane mea tempora me perdere dolerem, 

 ad torporem removeudum quosdam non inbellos 

 Latinos et Teutonicos edidi libellos. 

 scripsi quidem rhythmice Registrum auctorum, 

 deinde versiüce Lauream sanctorum, 

 postea Solsequium, quod hagiographorum 

 dat clericis prosaice notitiam rumorum. 

 praeterea prosaice et rhythmice multarum 

 compilavi codicillum quendam litterarum; 

 sed primitus Teutonice scripsi quater binos 

 libellos, tres ad saeculum, quinqueque divinos. 

 nunc in hoc opusculo lassum pedem sisto, 

 rogans ut in domino nostro lesu Christo, 

 amen, finis. laus deo. 



dassHugo In seinem Renner 8° (vergl.188') sich als Verfasser 

 von sieben deutschen und fiinftehalb lateinischen büchern an- 

 giebt ist bekannt: von diesen büchern ist die Laurea sanctorum 

 in einer Wiener hs. erhalten: s. Denis 1, 1, 462 f. 



Verschoben habe ich bis hierher was Hugo bl. 13* von 

 einem Amartius sagt. 



Sequitur Amartius, doctor veritatis, 

 catholicus, satiricus, amator honestatis, 

 Turiaca provincia secus Alpes natus, 

 Horalium in satiris suis imitatus. 



