de nova 7netho4p ititegrandi. 125 



da 



2) o = 



3) o 



+ 



+ 



4) «= , 



(BeE)(Df A) -» (BCFi)(ßEA) + iBG^A, (»EiF») ' ■ -• -^wi 



iibi ex denoiniiiatore tu da prodeiint denominÄtores tiav de; de; df; df, 

 ponendo A pro C; E; F; G. Haec lex exceptionem patitiit pro aequatione 

 difTerentiali iater da et dt; quae ipsä aiitem aeqiiätio sponte derivatur ex 

 quäliUet qiialuor praecedentium, e. g. eSc pirima, si' c etli, il et B inter se 

 invicem' jiefriiutentur, iinde fit 



da 



. ^- 7 ■ (CBE) (pFG) , -<(CBF) (CE^>-|- :(CBG>(GEF5 \ 



5; _ \ , , . , , db: r ^-<- : : . ;■ ^ - I 



"^ (CAE)(CFG)— (CAr)(CEG) + (C AG) (CEF) 



Simlli quidem ratione etiam aequatiohes (2), Cs)» (4-) ex (1) derivaf e lloei, 

 verum ' k'ä'tio diiTerentiae in eo cernitur, quod perliititando c cum e, F, or; 

 CcumE, F, G, denoniinator t» da Signum tantum mutet, permutandp autem 

 c et li, ipse denominator immutctur. Quaie modus supra dictus deducenJi 

 aequaliones (2), (5), (4) simplicjor vjdetur. 



Progrediamur, ad aequationem inter octo variabiles hanc: 

 o = Ada + Bdb + C'dc4-E«le-|- Fd^'-f G^g + Hdh +ldi, 

 tum erunt aequaliones auxiUares , hae^ 



<sU:. . tla ' ; de 



da de 



Qc 



