albo intus variegato, annulis obfolete rubris , quo 

 magis albefcens, aiinuios eo rufiores, transverfaii- 

 ter kd:?> otierens. 



Apud BotanicGs ignota quidcm non fuit B. 

 pab quamquam ut varietas minoris momenti pa^ 

 rum animadverfa. Haud dubito, quin fit Beta ru- 

 bra radice rapce Bauh, Pin, ii^. nec non B. ru- 

 bva radice rapce rotund^. Boerb. Ind. Alt. Hort. 

 Lugd. Bat. P. 2. p. 94, quamvis illas feparaverit 

 Boerh. cujus fententiam feqaitur Cel. LINNe, & 

 SPIELMANN in Oler. Arg. it. Rapa hortenjis ru- 

 bra. Fiichs cruydhcek Cap. 77. Beta radice crajja 

 tubra. Bauh. Hift. 2. p. 961. & Beta rubra Ko- 

 mana. Dodon. Fempt. 1616. p. 620, figura licet 

 male delineata. 



Plura veterum fynonyma allegare parum re- 

 fert. BECKMANNO m Grundjat%e der Deutfchen 

 Landtwirthfchaft G6tt. 1775. arrifit nomen Beta 

 altijjimce^ quia altitudinem ejus 7 — 8 pedes fspe 

 invenit. S^epius autem retinet noflra altitudinem 

 Bet2i vulg. ideoque potiori quodam jure efl appel- 

 knda Beta pabularis, 



De Cultura Betce pab, 



jr. iir. 



Ratio coiendi hanc plantam a cultura Oierum 

 parum differt. Semina in plantario, vel potius in 

 patenti & refoluta areola horti feruntur, qu^ fa- 

 tio, ubi terra gelu relaxatur, vel paullo ante, fu- 



b 2 fcipi- 



