379 



Leibniz. 



2. Sit semper infirino ac con- 

 stanli proposilo ea omnia fa- 

 ciendi, qiiae sua ratio ipsi sua- 

 debit, nee passionibus aut appe- 

 titibus ab hoc abduei se permit- 

 tat; breviter : ut cognituin quod 

 in sua potestate est, quidquid ut 

 contrarium affectus suadeat, as- 

 sequatur; hinc Virtus. 



3. Attendut quod, quamdiu ex 

 ratione quantum ßeri potest se 

 gerit, bona illa, quibus tunc caret, 

 omnia sint absolute extra suam 

 potestatem, atque hoc (^hacj ra- 

 tione ipsis non cupiendis assue- 

 scat : breviter: ut, assecutus co- 

 gnila et cum ratione expedita et 

 in potestate existentia, nulla de 

 re conquerendo acquiescat ; hinc 

 Anirni tranquillitas. 



Pars I. De s apientia. 



Sapientia est perfecta ea- 

 rum rerum, quas Homo novisse 

 potest, scientia, quae et vitae 

 ipsius regula sit et valetudini 

 conservandae artihusque Omni- 

 bus inveniendis inserviat. Ut ve- 

 ro discamus recte agere ratio- 

 nem ad detegendas veritates quas 

 ignoramus , sequentes observa- 

 tiones proderunt : 



1. Ut nihil unquam velufi ve- 

 rum admittamus nisi quod tam 

 clare et tam distincte rationi no- 

 strae patet, ut nullo modo in du- 

 hium possit revocari. 



Cartesius. 



Secunda est, ut sit semper in 

 firmo et constanti proposito ea 

 omnia faciendi quae sua ratio 

 ipsi suadebit , nee passionibus 

 suis aut appetitibus ab hoc ab- 

 duei se permittat ; atque, huius 

 propositi firmiludinem pro vir- 

 tute habendam esse existimo (Ibi- 

 dem). 



Tertia est, ut attendat, quod, 

 quamdiu ex ratione quantum 

 ßeri potest se gerit, bona illa,. 

 quibus tunc caret, omnia sint ab- 

 solute extra suam potestatem, 

 atque hac ratione iis non cu- 

 piendis assuescat (Ibidem). 



per sapientiam non solum pru- 

 dentiam in rebus agendis intel- 

 ligi , verum etiam perfectam 

 omnium rerum quas homo no- 

 visse potest seienliam, quae et 

 vitae ipsius regula sit et vale- 

 tudini conservandae artibusque 

 Omnibus inveniendis inserviat. 

 (Epist. ad principiorum philo- 

 sophiae Interpretern Gallicum als 

 Vorrede vor denPrIncipIen S.l). 

 Primum erat, ut nihil unquam 

 veluti verum admitterem nisi 

 quod certo et evidenter verum 

 esse cognoscerem, hoc est, ut 

 omnem praecipitantiam atque 



