INLEIDING. XI 



waarloost. ca zich als Vulgair-Maleisck een plaats wist te veroveren, 

 daar inboorlingen het vaak moeten overnemen om door Europeanen 

 te worden begrepen. Ofschoon uit een taalkundig oogpunt van 

 geringe waarde, kan het toch niet worden voorbijgegaan ; zij het 

 dan ook tot de grootere strandplaatsen beperkt en, als te weinig 

 inlandsch gedacht, zelden tot meer binnenwaarts gelegen streken 

 doorgedrongen. Men verwarre dit \\\QX.\n^\.\\&\. Bataviaascli-Male2sch, 

 dat tot de vorige categorie behoort. 



Als zich aan het Maleisch aansluitende, komen voor Sumatra in 

 aanmerking het Bataksch, MiiuDigkabaocsch en Lanipoiigsch, benevens 

 de talen der staatjes Atjeh. üjambi en Koi-intji, der omliggende 

 eilanden Eiigano, Niasew Moitcnoci, en van eenige kleine volksstammen 

 als de Koeboe en Loezvoe. Somwijlen bleek het ondoenlijk de aan- 

 getroffen plantennamen tot een dezer onderdeden terug te brengen, 

 en werd eenvoudig Midden-Siimatra of Sitmatra s Westkust als 

 bepaling bijgevoegd. Dankbaar is door mij gebruik gemaakt van 

 H. N. RiDLEv's List uf Malay Plant JSjames, verschenen te 

 Singapore in 1897. 



In Zuid-Celebes heeft men het Boegineesch en Makasaarsch als 

 meest verbreide volkstalen, het laatste met de dialecten van Bantaëiig 

 en Si/a/ara, welke overeenkomstig het schrijfgebruik der Nederlanders 

 door Bonthai)i en Saleijcr zijn teruggegeven, terwijl voor het nabij- 

 gelegen eilanden Boeton evenzoo menige afwijking is aan te wijzen ; 

 doelende de namen Baiineesch, Bimaneesch, EndcJi, Kazvi, Lio, 

 Maiio^garai, Rotinccsch, Sasaksch, Sawoe, Sika, Socmba, Soembawi, 

 Solor en Tivior op de talen der Kleine Soenda-eilanden, waarover 

 valt op te merken, dat de meeste nog onvolledig beoefend zijn. 



De gevolgde spelling behoeft niet uitvoerig te worden toegelicht, 

 daar spoedig genoeg blijkt dat steeds getracht is de uitspraak 

 zooveel mogelijk nabij te komen. Uit die talen, welke een eigen 

 letterschrift hebben, zijn de namen overeenkomstig de beste inlandsche 

 schrijfwijze nauwkeurig getranscribeerd, met uitzondering van het 

 Bataksch en de taal van Atjeh, waarvoor afwijking van dien regel 

 soms noodzakelijk werd geacht, als ze niet door voorbeelden bij 

 VAN üER TuLJK en Snouck Hurgronje waren toegelicht; vandaar 

 voor deze en sommige talen, welke geen eigen karakters bezitten, 

 nu en dan tweeërlei vorm, als er grond was voor de waarschijn- 

 lijkheid, dat beide in het dagelijksch gebruik voorkomen. Verdub- 

 beling der medeklinkers is als overtollig beschouwd, vooral omdat 

 bijzondere klanken der klinkers in het inlandsch register door accenten 

 zijn aangeduid en daar de dofte c door (' is teruggegeven. Zoo werd 

 ook ter vereenvoudiging voor het Javaansch en Baiineesch de voor- 

 stelling van den ao klank door d in open lettergrepen achterwege 

 gelaten, ten einde de noodelooze herhaling van gelijk gespelde 

 namen in andere talen te vermijden, en omdat er eenige gewesten 

 op Java zijn, waar men dien klank niet hoort. Ook heeft de /alge- 

 meen de kracht van onze ie, tenzij alweder voor het Javaansch en 

 soms elders in gesloten lettergrepen, waar zij naar den klank der 

 i in ons pit overhelt. 



De haltklinkers j en zv .^ijn als overgangsletters behouden, ten 



