162. PENTANDRIA MONOCYNIA. 
p. 74) Be[fer (flor. galic. 1. p. 1862 et Wahlenberg (carp. 
n. 227) recenter varie in medium prolata mihi non fatis- 
fecit. à 
426*. VIOLA hirta. 
V. acaulis inodora: f[ítolonibus nullis, foliis pedupE d hir- 
futis: finu baseos profundo, calycibus obtufis. 
V. acaulis, foliis cordatis pilofo-hispidis. Linn. ed. Willd. 
I. p. 1162. Flor. dan. t. 618. Curt. lond. Smith brit. 1. p. 
245. Lamarck et Decand. flor. franc. n. 4455. BejJer galic. 
n. 249. Gort. ingr. p. 140. Hall. hifl. n. $59. 
In Caucafo cisalpino rarius occurrit. Z 
Cespitulos conftituit denfos, copiofis floribus ornatos (íto- 
lonibus breuibus augetur fecundum Smith loc. cit). Folia 
" apicem verfus decrescunt in triangulum, ipfo tamen fine ob- | 
tufo; bafi mediá breuiffime decurrunt in petiolum: finu utrin- 
que profundo parabolico. Scapi calycesque perparum  pube- 
fcentes(glabros praedicat Decandolle loc. cit.). Corollae ex coe- 
ruleo in carneum vergunt, quo e longinquo discernas 8 V. 
odoratà. Petala parug. inaequalia, ommia late obouata, Odor 
floris plane nullus. 
427. VIOLA campejftris. 
Definiatur: "V. acaulis odorata:  ftolonibus nullis, foliis 
cordato-oblongis pilofo-hirlis? fin bafeos aperto utrinque ar- 
«uato, calycibus obtufis. 
Synonyma adde: ^ Be[fer cat. hort. cremenec, a. 1816. 
p. 151. 
"Crescendi modo aemulatur V. hirtam, (quacum minus 
bene conjungitur a Cl. Jreuirano in repert. foc. nat. cur. 
