scherp is ; het beste in alcohol van 96 °/o ; in xyhol of damarhars 

 zijn ze dikwijls te doorschijnend; dit is eveneens het geval met 

 de bloedvaten en zenuwen, waarvan de loop, althans van de 

 grootere, zeer duidelijk te volgen is. Om een paar voorbeelden te 

 noemen, zoo kon ik duidelijk waarnemen, dat de musculus sus- 

 pensorio-angularis bij Rana fusca en esculenta niet zijn oorsprong 

 heeft, zooals S c h u 1 z e dien aangeeft voor Pelobates, maar onder 

 aan den caudalen rand van den processus muscularis en gelegen 

 is onder den musculus orbito-hyoideus. Alytes komt in dit opzicht 

 overeen met Pelobates. Oorsprong, aanhechting en loop der spieren 

 bij het hyobranchiaalskelet van Molge bv. zijn werkelijk zooals 

 Drüner die beschrijft voor Salamandramaculosa,'W2id,vti\Qde Molge 

 vulgaris volgens hem overeenstemt. Een, zoo men wil, nog sterker 

 bewijs is te vinden bij het hyobranchiaalskelet van Alytes. 



Hoewel ik de grootte der larven opgeef, hecht ik daaraan toch 

 weinig of geen gewicht; het verschil in lengte bij even ver ont- 

 wikkelde larven, maakt feitelijk toch elke vergelijking onmogelijk. 

 Zoo zijn bv. gekweekte larven steeds kleiner dan in de vrije 

 natuur zich ontwikkelende ; en ook onder deze wisselt de grootte 

 zeer sterk met het verschil in levensomstandigheden : de larven 

 van Rana, verzameld in den guren zomer van 1907 waren veel 

 kleiner dan die van 1908. 



Behalve het kraakbeen wordt ook de darminhoud zeer sterk 

 gekleurd. Eveneens slijm en derhalve ook slijmweefsel, wat een 

 bezwaar is o. a. bij het bestudeeren van de ontwikkeling van het 

 neusskelet. Verder nog de gangliën, vooral de spinale. Begrijpelijker- 

 wijze is het zeer hinderlijk, dat ook de dooier zich intensief 

 kleurt; dit gevoegd bij een tamelijk groote brosheid, heeft het mij 

 onmogelijk* gemaakt, het allereerste optreden van kraakbeen zoo- 

 wel in Rana als Molge na te gaan. Toch is ook in zeer kleine 

 larven de al of niet aanwezigheid van kraakbeen, na voldoende 

 praeparatie, zeer goed vast te stellen ; twijfel of men werkelijk 

 met kraakbeen te doen heeft, bestaat er niet. De cellen zijn door 

 haar ronden of veelhoekigen vorm, en vooral door de scherpe 

 blauwe lijn van haar omtrek (intercellulaire stof) overduidelijk 

 van de andere weefsels te onderscheiden. Het cytoplasma en de 

 kern worden in de meeste gevallen niet of slechts zwak gekleurd, 

 toch is de laatste in den regel nog als een flauw stipje te zien. 

 Zelfs vóór dat de hyaline zelfstandigheid van het kraakbeen zich 



