13 



eeniging is zoo volkomen, alsof de crista een rechtstreeksche 

 voortzetting was van den processus. Bij larven van 7 mM. is 

 de verbinding juist tot stand gekomen, zooals wij uit de kleur, 

 de kleine cellen en de geringe dikte der verbinding besluiten 

 kunnen. 



Van het punt af ongeveer, waar de processus ascendens zich 

 met de crista vereenigt, loopen de trabekels volkomen evenwijdig 

 met elkaar in horizontale richting naar voren (fig. 2), buigen ter 

 hoogte van de neuskapsels, daar waar de crista ophoudt of — wil 

 men liever — begint, een weinig naar beneden en naar binnen, en 

 verbreeden zich vooraan tot de zg. cornua trabecularum. Deze 

 verbreeding vooraan vinden wij reeds bij larven van 8 mM. Wijl 

 zij als een plaatje onder den neus komt te liggen en de trabekels, 

 van welker benedenkant zij uitgroeit, door haar dikte daar steeds 

 scherp van onderscheiden blijven, noem ik ze, om later misverstand 

 te voorkomen, planum infranasale en behoud de uitdrukking 

 cornu trabeculae enkel voor het voorste stuk der trabekels zelf. 



Waar die richtingsverandering begint, hebben de trabekels eene 

 naar buiten uitspringende verdikking — reeds aanwezig bij larven 

 van 7 mM. — het begin van den processus antorbitalis. Dit 

 voorste gedeelte der trabekels is gewoonlijk iets sterker ontwikkeld 

 dan het volgende. Onmiddellijk achter het planum infranasale 

 begint bij larven van 15 a 16 mM. het planum internasale zich 

 te vormen als uitwassen der trabekels zelf. Deze uitwassen groeien 

 in mediaal-caudale richting, zoodat de plaat aan den voorrand 

 V-vormig is ingesneden, terwijl de achterrand recht is; de hersenen, 

 eerst verder rostraalwaarts gelegen, trekken zich later terug: hun 

 voorste gedeelte rust dan op de internasaalplaat. Door haar worden 

 van de trabekels stukken afgesneden, welke volgens Gaupp (1905, 

 bl. 698) thans eerst met recht cornua trabecularum genoemd worden. 

 Om redenen, waarvoor ik het bewijs later geven zal, diende die 

 naam eerder toegepast te worden op dat gedeelte, dat rostraal van 

 den processus antorbitalis ligt en reeds bij larven van 7 mM. 

 duidelijk te onderscheiden is. 



Zoowel bij de larven van Molge cristata van 8,5 mM. (fig. i), 

 als bij die van Molge vulgaris van 6, 7 en 11,5 mM. (fig. 2), strekt 

 zich de chorda, die volkomen ongekleurd is en daardoor zeer scherp 

 in 't oog valt — het andere weefsel is eenigszins groenachtig — 

 verder naar voren uit dan de trabekelplaat. Deze heeft nog niet 



