14 



den vorm van een rechthoekigen driehoek met den rechten hoek 

 tegen de chorda gelegen, en verkrijgt dien meestal eerst veel later, 

 zooals blijkt uit de larven van Molge vidgaris. Bij die van 6 mM. 

 ziet men aan den rostralen rand der trabekelplaat nieuwe kraak- 

 beencellen optreden, waardoor de plaat nog iets vergroot wordt. 

 Veel is dit echter niet, want ook bij larven van 11,5 niM., bij 

 welke de driehoekige vorm aanwezig is, loopt de chorda, ventraal 

 en dorsaal nog door geen kraakbeen bedekt, vrij door tot daar 

 ongeveer, waar de processus ascendens zich ombuigt in de crista 

 trabeculae. Bij larven van dit stadium vind ik slechts bij uit- 

 zondering, dat de chorda ophoudt bij den rostralen rand der 

 trabekelplaat. Bij oudere stadiën, van 16 mM. bv., is dit bij alle 

 het geval, hoewel ook dan bij de meeste de beide trabekelplaten 

 nog niet tot één ongepaarde vereenigd zijn. Wel zijn ze, ook als 

 de chorda verder rostraalwaarts reikt, onderling verbonden door 

 het perichondrium, dat om de chordapunt heenbuigt en halverwege 

 de trabekels, deze weer eng omsluit. 



Een vereeniging der trabekelplaten door kraakbeen heb ik als 

 regel het eerst aangetrofifen bij larven van 20 mM. en oudere, als 

 de basaalplaat reeds voor een groot gedeelte geresorbeerd was en 

 de punt der chorda ook reeds in kraakbeen veranderd. Een uit- 

 zondering hierop maken een larve van 8 mM., bij welke de trabekels 

 reeds over een grooten afstand vóór de chorda verbonden waren, 

 terwijl deze zelf dorsaal meer verdrongen was dan ventraal; en 

 een van 1 1 mM., bij welke de chorda vooraan verdrongen i.s 

 zonder meer. De drie grootere larven van Molge cristata^ welke 

 ik onderzocht heb, — 28, 32 en 45 mM. — stemmen in dit opzicht 

 volmaakt overeen met wat vroegere onderzoekers bij grootere 

 larven van Molge vulgaris gevonden hebben, bv. met het stadium 

 van 20 mM. van Gaupp. Men zou wellicht geneigd zijn deze 

 sterke afwijking bij Molge vulgaris toe te schrijven aan een nadeeligen 

 invloed van het bleeken of hieraan, dat de kleuring niet sterk 

 genoeg geweest is. Ik wil toegeven, dat dit vermoeden ook bij 

 mij herhaaldelijk opgekomen is ; toch lijkt het mij onwaarschijnlijk, 

 wijl ik geen voldoende verklaring er voor weet, dat juist deze 

 plek ongekleurd zou gebleven zijn. Ik hoop later in de gelegenheid 

 te zijn dit punt, alsmede eenige andere, waarvoor mij thans 

 gedeeltelijk het materiaal, doch vooral de tijd ontbreken, tot een 

 eindoplossing te kunnen brengen. 



