17 



het kraakbeen is intensief blauw, het overige weefsel weinig of 

 niet, of althans niet in die mate, dat het de herkenning van kraak- 

 been belet. Een uitzondering echter maakten het centrale zenuw- 

 stelsel en de spinaalgangliën. Wegens het groote volumen moesten 

 de hersenen verwijderd worden, om het ondergelegen kraakbeen 

 in voldoende mate te kunnen waarnemen. Door de geringe hoeveel- 

 heid pigment is bleeken overbodig; de huid te verwijderen is 

 voldoende, ook bij larven van 25 mM., de grootste, die ik heb 

 kunnen onderzoeken. De groote dooiermassa heb ik steeds ver- 

 wijderd om de voor het insluiten gevorderde damarhars (resp. canada- 

 balsem) minder hoog en zoo het onderzoek met sterkere vergrooting 

 bv. objectief C van Zeiss mogelijk te maken. 



Het jongste dier, waarbij de kleuring van het kraakbeen mogelijk 

 was, had toevallig dezelfde lengte als dat, van welks chondro- 

 cranium Miss Platt een model vervaardigd en afgebeeld heeft, 

 nl. 19 mM. Het kraakbeen treedt volgens haar het eerst op bij 

 larven van 17 mM. Dit stemt zeer goed overeen met mijn prae- 

 paraat, daar uit de sterkte der blauwe kleur blijkt, dat bij de 

 larve van 19 mM. het kraakbeen in de trabekels reeds eenigen 

 tijd aanwezig moet zijn, evenals in de mandibula en het hyobran- 

 chiaalskelet. Over het onderzoek van Buchs (1902) zal ik later 

 spreken en de bewijzen geven, waarom ik dit, voor zoover het 

 betrekking heeft op kraakbeen, wantrouw. 



De trabekels loopen als twee ronde staafjes, in het midden- 

 gedeelte van den schedel, evenwijdig aan elkaar. Ter hoogte van 

 het begin der nog volkomen vliezige oorkapsels, waarin de canales 

 semicirculares enz. buitengewoon duidelijk te onderscheiden zijn, 

 convergeeren zij in caudale richting naar de chorda, welke zij 

 bereiken ruim halverwege de oorkapsel (fig, 3), tegenover de 

 opening, waar de ductus endolymphaticus deze verlaat. Het kraak- 

 been zet zich nog even verder caudaalwaarts voort, doch zijn kleur 

 wordt weldra zeer flauw en gaat over in een blauwe tint, welke 

 zich uitstrekt langs de chorda tot aan den occipitaalboog, achter 

 dezen even onderbroken is, tenminste links, maar dan weer zichtbaar 

 wordt tot aan den isten wervelboog. De iste en 2de wervelboog 

 zelf zijn ook nog blauw getint, de volgende niet meer ; toch zijn 

 ook deze in den romp reeds alle herkenbaar. Zoover als deze blauwe 

 tint reikt, is nog geen enkele kraakbeencel te herkennen, ook niet 

 in den occipitaal- en eersten wervelboog. 



