Waar de richting verandert, is de trabekel eenigszins verbreed 

 naar den kant van de oorkapsel ; bij de chorda wordt de breedte 

 nog grooter. Tusschen oog- en neuskapsel gaan de trabekels eveneens 

 convergeeren in rostrale richting. Op dit punt, waaraan later de 

 processus antorbitalis verbonden wordt, vertoont zich nu een kleine 

 scherpe uitwijking naar buiten. De processus ontstaat zelfstandig 

 en versmelt met de trabekel bij een larve van 25 mM. ; dit 

 zelfstandig ontstaan blijkt ook uit de krachtiger gekleurde cellen 

 in het laterale gedeelte. De trabekels eindigen niet toegespitst, maar 

 eenigszins knodsvormig ; later bij oudere stadiën, bij een bv. eveneens 

 van 25 mM., zijn zij hier een weinig dorso-ventraal afgeplat en zetten 

 zich vooral mediaal, maar toch ook lateraal voort in een korten 

 uitlooper en geven daardoor in verkleinden maatstaf het beeld weer 

 van een jonge Molge-Xdivve, bij welke het planum infranasale reeds 

 ontwikkeld is. Even achter het punt, waar die verbreeding of afplatting 

 begint, ontstaat het planum internasale, aldus de overeenkomst 

 met Molge nog verhoogend. Ook bij Necturus schijnt de verbreeding 

 tot stand te komen door een lateraal uitgroeien der trabekels. Bij 

 een larve van 24 mM., waarvan doorsneden gemaakt zijn, zie ik 

 tusschen de beide trabekels, op de plaats van het planum internasale, 

 een ellipsvormige kern, hoewel niet kraakbeenig, zelfstandig op- 

 treden. De celvorm is echter van dien aard, dat men er niet aan 

 twijfelen kan, of deze cellen zullen kraakbeen worden en aldus het 

 bewijs leveren voor de zelfstandigheid van het planum internasale. 

 Bij larven van 25 mM. is dit planum reeds een zeer breede plaat 

 en zwaar gekleurd behalve de achterrand ; hier groeit zij dus 

 blijkbaar aan tot haar definitieve grootte. Bij toto-praeparaten van een 

 larve van 24 mM. en 2 andere van 25 mM. is op deze plek niets 

 wat ook maar op een kraakbeencel gelijkt, te vinden. Het schijnt, 

 dat de kraakbeenvorming bij Necturus verbazend snel in zijn werk 

 gaat. Ook van de columella en van den processus antorbitalis bestaat 

 bij de drie laatstgenoemde larven nog geen begin, terwijl zij bij de 

 twee eerstgenoemde blauw zijn. Hetzelfde geldt van het tuberculum 

 interglenoidale. Dit is tevens weer een bewijs, dat ontwikkeling en 

 grootte volstrekt geen gelijken tred houden. 



Tot mijn spijt heb ik bij de jongste drie . larven — 19 en 

 20 mM. — de crista trabeculae tegelijk met de hersenen weggeprae- 

 pareerd, behalve bij eene van 19 mM., waar ze links behouden is. 

 De cellen zijn juist kraakbeenig, zoodat ze niet dan bij zeer gunstig 



