23 



wieder in einen rundlichen Stab über, der mit den jetzt gleichfalls 

 knorpligen Balkenplatte zusammenhangt" (1879, bl. 16), Men ziet 

 het, de schedelwand : trabecula -f" crista, wordt als één geheel 

 beschouwd, slechts onderbroken door de openingen voor de nervi 

 II en III. Toch kan men, zoo mijn bevinding althans bevestigd 

 wordt — ik heb de onafhankelijke crista slechts bij één larve 

 gevonden — niet meer met G a u p p zeggen : „Necturiis zeigt von 

 dem Geschilderten (bij Molgé) einige Abweichungen ; die wichtigste 

 ist die selbstandige Verknorpelung der Crista trabeculae" (1905, 

 bl. 690). 



Aan de homologie van de crista met de cartilago supraorbitalis 

 der Selachii (van Wijhe, 1905, bl. 320), niet met de cartilago 

 alisphenoidea (= cartilago sphenolateralis, G a u p p ; Lamina antotica 

 van Wijhe) zooals Sewertzoff en, in navolging van hem. 

 Miss Platt aanneemt, kan thans wel niet meer getwijfeld worden. 

 Ook zonder hare zelfstandigheid zou er tegen de homologizeering 

 geen bezwaar bestaan. Vergelijken wij van Wijhe's beschrijving 

 der cartilago supraorbitalis met de crista der Urodela, dan zijn 

 de afwijkingen slechts van ondergeschikt belang. Een gereede 

 verklaring voor deze, is gemakkelijk te vinden in het ontbreken der 

 „Kopfbeuge" bij de Amphibia. Tegelijk met de „Kopfbeuge" 

 ontbreekt ook de cartilago polaris. Zooals uit de onderzoekingen 

 van van W ij h e (Selachii), S o n i e s (Vogels) en Noordenbos 

 (Zoogdieren) blijkt, heeft deze tot doel, de trabekels te verbinden 

 met het parachordale, waarvan bij de Vogels de cartilago acrochor- 

 dalis het voorste gedeelte uitmaakt. Nu echter bij de Amphibia, 

 de trabekels in ongeveer eenzelfde lijn komen te liggen met het 

 parachordale en in deszelfs onmiddellijke nabijheid, is de dienst 

 der cartilago polaris overbodig geworden. Aan een algeheele onder- 

 drukking behoeft men hierbij nog niet te denken. Men kan aannemen, 

 dat zij opgenomen is in het voorste gedeelte der trabelplaat. Als 

 homologon van de cartilago acrochordalis der Vogels, is zeer zeker 

 de trabekelplaat te beschouwen. Haar ligging ten opzichte van de 

 chordapunt en van de fenestra basi-cranialis posterior, haar gedrag 

 tegenover de chorda zelve, als ze eenmaal ongepaard geworden is, 

 maken een andere opvatting vrij wel onmogelijk. Ook Sonies 

 helt tot deze meening over, maar wordt door de cartilago polaris 

 weerhouden. „Dieses (ein homologes Gebilde der Balkenplatte) 

 konnte die Cartilago acrochordalis sein, welche auch den meist 



