28 



waarnemen ; maar even voor het 2de, derhalve vóór het myoseptum, 

 treedt mediaal van de oorkapsel, op gelijke afstanden van den 

 rostralen rand van trabekelplaat en occipitaalboog, een zelfstandige 

 kern op (fig. 2, C. med.). Hoewel de intercellulaire stof nog zeer 

 gering is, valt er toch aan de kraakbeennatuur niet in het minst 

 te twijfelen. Hoe deze kraakbeenkern zich verder ontwikkelt, leert 

 ons een larve van 11,5 niM. ; hier heeft zij, rechts duidelijker 

 dan links, de chorda reeds bereikt. Aan beide zijden groeit zij 

 proximaal uit, zóó, dat ze zich lateraal van de trabekelplaat onder 

 de gehoorkapsels schuift, maar met de eerste nog niet kraakbeenig 

 samenhangt. In dit stadium bestaat de basaalplaat dus uit drie 

 onafhankelijke stukken : de trabekelplaat, de beschreven zelfstandige 

 kern en den occipitaalboog, welke intusschen langs de chorda naar 

 beneden gegroeid is en zich in proximale richting vergroot tot de 

 occipitaalplaat. Den verderen loop der ontwikkeling heb ik tot 

 mijn spijt niet kunnen nagaan, want de larven hiervoor bestemd — 

 12 tot 16 mM. — zijn bij het bleeken, hoewel ze slechts een tiental 

 uren in de KMnO^-oplossing gelegen hadden, zoo gemacereerd, 

 dat ze volkomen onbruikbaar waren. Dit speet mij des te meer, 

 omdat ik later tot de bevinding kwam, dat het bleeken niet noodig 

 geweest was, daar na verwijdering der huid het pigment niet meer 

 hindert. Als bewijs hiervoor moge fig. 2 dienen, welke naar een 

 ongebleekt praeparaat geteekend is. Ik bezit nog wel een praeparaat 

 van een larve van 14 mM., doch bij deze is de basaalplaat reeds 

 volkomen klaar ; ook de extremiteiten toonen aan, dat deze larve 

 veel verder ontwikkeld is, dan andere van dezelfde grootte zouden 

 zijn. Dit is bovendien een van de eerst vervaardigde en dus gebleekt 

 zonder dialysator, derhalve niet zoo gunstig, als men wel wenschenzou. 

 Zoolang de basaalplaat nog in haar geheel aanwezig is, is ook 

 hare samenstelling uit drie deelen nog zichtbaar aan de grootere 

 dikte — en tengevolge daarvan donkerder kleur — van de trabekel- 

 en occipitaalplaat; de grenzen gaan, zooals vanzelf spreekt, ongemerkt 

 in elkaar over. Hare breedte wordt bepaald door den afstand tusschen 

 de chorda en den medialen opstaanden wand der oorkapsel, welke 

 zich in alle praeparaten door de eveneens donkerder kleur scherp 

 afteekent tegen den bodem. Reeds zeer vroeg begint zij weer te 

 verdwijnen, doordat het kraakbeen geresorbeerd wordt. Deze toe- 

 komstige resorptie is reeds in praeparaten van betrekkelijk kleine 

 larven — 17 mM. — zichtbaar. Langs de chorda strekt zich dan een 



