29 



strook uit, welke nog slechts even blauw getint is, zich proximaal 

 tot aan de trabekelplaat voortzet en hier lateraal uitwijkt. Deze 

 licht gekleurde strook geeft werkelijk de richting aan, volgens welke 

 de basaalplaat te gronde gaat. Onderzoekt men doorsneden van 

 een stadium, waarin de resorptie reeds in vollen gang is, dan blijkt, 

 dat de vorm der kraakbeencellen nog aanwezig is, maar niet de 

 intercellulaire stof, of beter gezegd, verdwenen zijn die scheikundige 

 bestanddeelen der intercellulaire stof, waaraan de kleuring met 

 methyleen- of victoriablauw te danken was. Op deze wijze komt 

 de chorda wederom geheel vrij te liggen in de schedelbasis. Alleen 

 in het laatste gedeelte, ongeveer ter hoogte, waar de occipitaalboog 

 zich met de oorkapsel vereenigt, ontstaan kleine uitwassen (links en 

 rechts één) aan de occipitaalplaat, welke naar elkaar toegroeiend, een 

 kraakbeenigen band vormen onder de chorda: de commissura 

 hypochordalis; op deze rust later dat deel van de chorda, welks 

 cellen in kraakbeen veranderd worden en dat als tuberculum inter- 

 glenoidale bij den eersten rompwervel behoort. Achter dezen band 

 is de chorda wederom vrij, want ook hier is het kraakbeen ge- 

 resorbeerd ; het daar vóór, meer lateraal, gelegen deel der occipi- 

 taalplaat heeft zich veranderd in den condylus occipitalis. 



Zoo standvastig als het gedrag is van het laatste gedeelte der 

 schedelchorda, dat steeds kraakbeenig wordt, zoo wisselvallig is 

 het voorste. Gelijk we vroeger gezien hebben, worden de trabekel- 

 platen vooraan met elkaar tot een ongepaarde plaat vereenigd, 

 althans bij oudere larven. Bij sommige nu loopt de chorda door 

 tot aan den voorrand ; over de nu eens kraakbeenige, dan weer 

 onveranderde chordapunt zijn de beide helften door een dun strookje 

 kraakbeen met elkaar vereenigd ; in dit geval is de sagittale breedte 

 der verbinding zeer gering. Maar eindigt de chorda achter de 

 verbinding dan is de chordapunt steeds kraakbeenig en de ver- 

 binding, vooral bij Molge cristata, veel breeder. Bij een larve van 

 20 mM. vind ik als verdere afwijking, aan de basis der chorda, halver- 

 wege chordapunt en commissura hypochordalis, een onafhankelijke 

 kraakbeenkern, iets wat ik bij geen enkele andere heb waargenomen. 

 Bij de onderzochte larve van Molge cristata zijn het tuberculum 

 interglenoidale en de condyli gereed, alsmede de commissura hypo- 

 chordalis, terwijl de basaalplaat vóór de commissura nog zoo goed 

 als onaangetast is ; alleen even er voor treedt, ter weerszijde van 

 de chorda, een licht gekleurde plek op. Uit dit alles blijkt, dat het 



