30 



zeer moeilijk is een algemeenen regel vast te stellen voor de 

 veranderingen, die in den loop der ontwikkeling plaats hebben, 

 al is het begin en slot dan ook standvastig. De verbinding der 

 trabekelplaten verdwijnt later weer bij de metamorphose, evenals 

 het kraakbeen in de chordapunt : zoo wordt de fenestra basi-cranialis 

 posterior, ontstaan door het te gronde gaan der basaalplaat, met 

 de fenestra basi-cranialis anterior, gelegen tusschen de trabekels en 

 aan de voorzijde begrensd door het planum internasale, vereenigd 

 tot een enkele fenestra basi-cranialis communis. Deze strekt zich 

 dus uit van het genoemde planum internasale tot aan de commissura 

 hypochordalis. Voor het grootste gedeelte loopt de chorda door den 

 schedel, zonder dorsaal of ventraal door kraakbeen bedekt te zijn. 



Si re don. Omtrent de basaalplaat valt hier weinig op te 

 merken; van een opbouw uit drie deelen geen sprake; de eenige 

 eigenaardigheid bestaat hierin, dat bij een viertal larven: ii,S, 14, 

 16 en 17 mM. de occipitaalplaat slechts zwak gekleurd is; het 

 lijkt, alsof de basaalplaat zich in rostro-caudale richting heeft 

 ontwikkeld; bij de larven van 32 en 50 mM. stemt ze volkomen 

 overeen met die van Molge cristata. Bij de jongste vind ik slechts 

 één myotoom, nl. het tweede. 



Nee tu rus. Bij een larve van 20 mM. is het blauw getinte 

 parachordale weefsel overgegaan in echt kraakbeen, tegelijk met een 

 achttiental wervelbogen. Het voorste gedeelte van dit parachordale 

 kraakbeen, dat reeds bij de jongere larven als zoodanig opgetreden 

 was, is èn door zijn dikte èn door zijn kleur bij larven van 23 mM. 

 nog scherp onderscheiden van het volgende, terwijl dit geleidelijk 

 overgaat in den occipitaalboog. De basis van den occipitaalboog is 

 verbonden met die van den eersten wervelboog door een weefsel, 

 dat zeer veel op kraakbeen lijkt, maar toch bij geen enkele larve 

 het sprekend typische karakter ervan aanneemt. Bij een larve van 

 22 mM. is de grens, gelegen vlak achter den occipitaalboog, 

 tamelijk scherp; de cellen zijn zeker geen kraakbeen meer. 



LITTERATUUR-OVERZICHT. 



Wat ik gezegd heb over de myotomen, stemt volkomen overeen 

 met hetgeen Sewertzoff vond bij Siredon (1895), bij welke ik 

 ze niet gevonden heb. Blijkbaar was mijn jongste stadium reeds 

 te oud, evenals dat van Necturns ; ook hier heb ik de aanwezigheid 

 van myotomen langs de chorda, vóór en tegenover het oor niet 



