31 



kunnen constateeren. Het stadium van Molge, waarbij het eerste 

 myotoom verdwenen is en onmiddellijk voor het tweede de zelf- 

 standige kraakbeenkern ligt, is ongetwijfeld datgene, waarnaar 

 Stöhr tevergeefs gezocht heeft. „Von grossem Interesse war mir 

 die Frage, ob sich nicht ein Stadium finden lasse, in welchem der 

 Achsenteil der Basalplatte vorn von der Balkenplatte, hinten von 

 den Occipitalplatten, in der Mitte aber von den peripheren, von 

 den Ohrkapseln aus entstandenen Knorpeln gebildet werde, mit 

 anderen Worten, ob sich nicht die Zusammensetzung der Basalplatte 

 aus drei Teilen nachweisen lasse. Es ist mir aber bis jetzt noch 

 nicht möglich gewesen, mit Sicherheit ein solches Verhalten zu 

 constatiren" (1879, bl. 26). Met het periphere kraakbeen van de 

 oorkapsel als zoodanig, heeft die zelfstandige kern wel niets uit 

 te staan, maar de samenstelling der basaalplaat uit drie deelen is 

 hiermee voor goed vastgesteld. Volgt uit de ligging van het kraak- 

 beenelement tevens, dat het gelijkwaardig is met de basis van 

 den occipitaalboog, derhalve met de occipitaalplaat, die ongeveer 

 terzelfder tijd ontstaat ? De plaats tegenover het oorspronkelijk aan- 

 wezig eerste myotoom zou er voor pleiten, maar hiertegen rijst deze 

 mijns inziens onoverkomelijke moeilijkheid, dat het zoo ver lateraal 

 gelegen is, terwijl er toch geen oorzaak is aan te geven, waardoor 

 het van de chorda weggedrongen is. Dat die kern evenwel met 

 recht mesotisch kraakbeen genoemd mag worden, zal wel geen 

 bewijs behoeven. Moeilijker echter is het aan te geven, wat Stöhr 

 precies verstaat onder mesotisch kraakbeen. G a u p p heeft dit 

 reeds uitvoerig besproken voor de Anura, zonder tot de oplossing te 

 kunnen geraken, wat bij deze aan het mesotisch kraakbeen der 

 Urodela gelijkgesteld moest worden, tevens er op wijzend, hoc 

 Stöhr hier de moeilijkheid der homologizeering ontwijkt. Hij 

 verklaart dan ook: „Die Entscheidung ist jedenfalls sehr schwierig 

 und dürfte eine erneute Untersuchung jüngerer Stadiën erfordern" 

 (1893, bl. 88). Stöhr zelf ondervindt het bezwaar bij de Teleostei : 

 „Gegen die Deutung des vorderen Teiles der hinteren Parachordal- 

 platten als mesotischer Knorpel werden sich wohl kaum Schwierig- 

 keiten erheben ; dass die dickste Stelle des mesotischen Abschnittes 

 hinter der Mitte der Ohrblase gelegen ist, kann wohl kaum in 

 Betracht kommen, denn es kann nicht erwiesen werden, dass diese 

 dickste Stelle die vordere (of: hintere.!*) Grenze dieses Abschnittes 

 ist. Bei den Anuren ist sie es sicher nicht" (1882, bl. 21). Maar 



