37 



in het midden het grootst en vermoedelijk dus ook bij Siredon. 

 Necturus. Wanneer de occipitaalboog de dorsale zijde der 

 hersenen bereikt heeft — larve van 22 mM. — dan groeit hij, in tegen- 

 stelling met den eersten wervelboog en de volgende, in r o s t r a 1 e 

 en eenigszins mediale richting voort, vereenigt zich met de oorkapsel, 

 waar de mediale en caudale wand van deze in elkaar overgaan en 

 buigt dan bijna loodrecht naar het midden om, waar hij echter 

 bij een larve van 23 mM, nog niet is aangekomen (fig. 3). Dit is 

 wel het geval bij een larve van 25 mM., terwijl bij de verst ont- 

 wikkelde van 25 mM. het tectum reeds geheel voltooid is en een 

 aanzienlijke breedte bezit, zonder nochtans zijn occipitale afkomst 

 ook maar in het minst te verloochenen. De rostrale rand reikt 

 hier tot aan het foramen pro ductu endolymphatico, alwaar ook 

 de verbinding met de oorkapsel ophoudt, 



LITTERATUUR-OVERZICHT, 



G a u p p vond bij Rana aan het dak der schedelholte een zelf- 

 standige kraakbeenkern, welke zich ontwikkelde tot een brug, over 

 de hersenen heen tusschen de beide oorkapsels geslagen, en noemde 

 ze tectum synoticum. Bij Molge meende hij iets dergelijks te vinden, 

 doch kon hieromtrent geen besliste uitspraak geven (1893, bl. iio). 

 Volgens Miss P 1 a 1 1 ontstaan bij Necturus twee zelfstandige kernen, 

 die met elkaar vergroeien, met de oorkapsels en met de occipitaal- 

 bogen. Zij beschouwt ze als te behooren bij de laatste en gebruikt 

 de uitdrukking: tectum interoccipitale, op voorstel van Gaupp, 

 ofschoon deze het feit niet bewezen acht : „Ich halte die Zugehörigkeit 

 zu dem Occipitalbogen nicht für bewiesen" (1905, bl. 695). Daarop 

 vond N o o r d e n b o s bij Lepiis een zelfstandigen en gepaarden aanleg 

 van het tectum, bij Talpa enkel een zelfstandigen, doch bij beide, 

 alsook bij de andere onderzochte Zoogdieren een versmelting met 

 de occipitaalbogen, vóór dat deze tot stand kwam met de oorkapsels ; 

 derhalve nam hij van Miss Platt den term: tectum interoccipitale 

 over (1904, bl. 45). Sonies ontdekte bij de Vogels eveneens een 

 zelfstandig, gepaard ontstaan, en noemde het wederom : tectum 

 synoticum, „weil dieses Gebilde früher mit den Ohrkapseln zusammen- 

 fliesst als mit den Occipitalplatten (Occipitalbogen), und bei den 

 Vögeln mit Recht als eine die Ohrkapseln verbindende Brücke zu 

 deuten ist" {1907, bl. 441), Naar aanleiding van de bevindingen 

 van Miss Platt en vooral van Noordenbos stelt Gaupp, in 



