I. INLEIDING. 



Het chondrocranium is reeds zoo herhaaldelijk onderzocht, dat 

 de litteratuur een omvang dreigt aan te nemen, bijna niet meer 

 te overzien. Toch wachten nog vele vragen op antwoord, blijft 

 nog menige twijfel ter oplossing over. Reeds in 1904 spoorde 

 Gaupp dringend aan tot een hernieuwd onderzoek van het hyo- 

 branchiaalskelet. Op het Anatomencongres te Rostock in 1906 

 wederom onderzoekers oproepend naar het gebied der schedelleer, 

 prees hij tevens de methyleenblauwmethode van van Wijhe aan 

 als bijzonder geschikt. Deze had hij in 1904 waarschijnlijk ook 

 reeds op het oog, toen hij schreef: „Sicherlich sind diese Verhalt- 

 nisse (selbstandige oder einheitliche Verknorpelung der einzelnen 

 Stücke des Hyobranchialskelettes) einer erneuten ganz speciellen 

 Untersuchung mit besonderen für die Erkennung von Knorpel- 

 grundsubstanz specifischen Methoden bedürftig" (1904, bl. 848), 

 Naar aanleiding hiervan besloot ik dan ook, ondanks G a u p p's 

 uitgebreide magistrale verhandeling over Rana fusca, op deze, 

 alsmede op Rana esciilenta^ Molge vulgaris en cristata (= Triton 

 taeniatus en cristatus) de methode toe te passen. De uitkomsten, 

 door van Wijhe zelf, Noordenbos (1904) en Sonies (1907) 

 verkregen, wettigden het vermoeden, dat zij ook bij genoemde 

 Amphibia menig duister punt zou ophelderen. In een land als 

 het onze was het natuurlijk niet moeilijk van de beide soorten 

 van Rana de noodige stadiën te verzamelen. Toch werden van 

 Rana esculenta wegens de onderstelde overeenkomst met Rana fusca 

 alleen jongere en oudere larven onderzocht. Ook van Molge vulgaris 

 heb ik door de hulpvaardigheid van Dr. H. W, de Graaf en 

 de eerw. heeren W. Kern per S. J. en H. Padberg S. J. 

 een voldoend aantal verkregen. Hun zij hiervoor openlijk dank 



