44 



schuin, ongeveer onder een hoek van 45°. Bij Nectiirus Hgt dus 

 onder- en bovenrand van het foramen boven elkaar. Hierdoor komt 

 het nog des te sterker uit, dat de nervus facialis (hyomandibularis) 

 wel degelijk in de oorkapsel ligt. Maar ook bij oudere larven is dit 

 niet twijfelachtig, zooals doorsneden van een larve van 24 mM. en 

 nog beter toto-praeparaten, bezien met den binoculairen mikro- 

 skoop bij een sterke vergrooting — oculair B van W a t s o n, 

 objectief C van Zeiss — ondubbelzinnig uitwijzen. Een kanaal 

 voor den nervus facialis (hyomandibularis) is er slechts in zooverre, 

 als dit gevormd wordt door den bodem en de dikte van den 

 medialen wand. Mijns inziens is het echter beter om hier niet van 

 kanaal te spreken. 



De mediale wand der oorkapsel wordt gevormd, doordat het 

 kraakbeen van boven naar beneden groeit ; van de openingen in 

 dezen wand zien we dan ook het eerst die voor den ductus 

 endolymphaticus optreden. Hierna ontstaat het foramen pro ductu 

 perilymphatico, evenals het vorige, van de primaire groote 

 opening afgesneden door een benedenwaartschen groei van het 

 kraakbeen. Toch ziet men bij een larve van 25 mM., dat ook 

 van de basis uit een kraakbeenlamel naar boven groeit en 

 tevens eene voor de scheiding tusschen de twee takken van den 

 nervus octavus. 



Aan het dak ziet men het kraakbeen sterker ontwikkeld langs 

 de randen der canales semicirculares dan daar boven ; blijkbaar is 

 dus de kraakbeenvorming hiervan uitgegaan. Zeker is dit waar 

 voor het dak van den sinus superior, zooals vergelijking van een 

 larve van 20 mM. met eene van 21 mM. leert. Bij oudere larven 

 vinden we langs de canales naar binnen gerichte lijsten, die 

 halverwege het kanaal overgaan in de septa. Deze komen bij 

 Necturtis voor aan alle drie canales en zijn reeds voltooid bij 

 larven van 22 mM. Evenals bij Molge vulgaris staan ze ook hier 

 loodrecht op de richting van het kanaal. Het septum van den 

 canalis lateralis vormt een breede, verticale plaat, even sterk 

 gekromd als het kanaal zelf. Hierom buigt zich de vliezige canalis 

 lateralis naar het midden. Het septum anterius, evenals het septum 

 posterius, heeft een horizontalen stand. In het midden smal, maar 

 breeder wordend bij den overgang in de lijsten, waarvan ze uit- 

 gegroeid zijn, kan men ook hier niet zeggen, dat ze een eigenlijk 

 kanaal vormen, uitgezonderd nochtans het septum laterale. Vooral 



