75 



het dunst was; het breede gedeelte, hoewel dunner geworden, 

 blijft. Het behoud der symphyse in het midden werd reeds ver- 

 meld, zoo ook dat van de neuskapsel (bl. 6t,). 



LITTERATUUR-OVERZICHT. 



„Die Frage, wieviel von dem ursprünglichen Knorpelcranium 

 in den ausgebildeten Zustand übernommen wird, bedarf vielfach 

 noch einer genaueren Prüfung. Die ausgedehntesten Angaben über 

 den letzteren Punkt finden sich bei Wi edersheim." Aldus 

 Gaupp (1905, bl. 711). Door bovenstaande uitvoerige beschrijving 

 hoop ik deze vraag voor Molge voldoende beantwoord te hebben, 

 tevens aantoonend, dat het met behulp dezer methode ook bij andere 

 species niet lastig zal zijn. Hoe nauwkeurig Wiedersheim's 

 onderzoek ook zijn moge en hoe schitterend zijn figuren uitvielen, 

 toch verdienen ze voor het kraakbeen geen onbetwist vertrouwen, 

 zooals we voor de neuskapsel reeds gezien hebben. Hiermede is 

 echter geen afkeuring van het onderzoek bedoeld, maar waar 

 een onfeilbare methode ontbreekt, kan ook het resultaat van het 

 onderzoek niet zonder feilen zijn. 



Dat het kraakbeen aan de oorkapsel zoo op eens verdwijnt, 

 vindt zijn oorzaak in de geringe dikte, hetgeen ook Stöhr reeds 

 heeft opgemerkt: „Es scheinen dem Zerfall des Knorpels wenig 

 tiefgreifende Veranderungen vorauszugehen. . . Der Knorpel wird 

 ohne vorher wesentliche Veranderungen zu erleiden, aufgelöst. Die 

 Ursache der geringen Reaction liegt vielleicht in der unbedeutenden 

 Dicke der knorpligen Ohrkapsel" (1879, bl. 35). Hij laat behalve 

 „unbedeutenden Knorpelresten an den Bogengangen" nog kraak- 

 been bestaan aan de fenestra ovalis en „an den Stellen, wo die 

 Fortsatze des Quadratum der Ohrkapsel anliegen" (bl. 16). Behalve 

 voor het kraakbeen aan de bogen, kan ik deze waarneming van 

 Stöhr bevestigen, al ligt in mijn praeparaten de plek voor den 

 processus oticus verder naar voren dan bij hem, te oordeelen 

 naar fig. 22 (pi. XXX). De ligging in fig. 125 (pi. XXVI) van 

 Wiedersheim beantwoordt volkomen aan mijn praeparaten. 

 Hoe nu Stöhr van deze plek kan zeggen, dat zij „vor und über 

 der Fenestra ovalis" (bl. 16) gelegen is, kan ik niet verklaren, al 

 is het ook buiten twijfel, dat de processus in volwassen toestand 

 aan de oorkapsel een steunpunt vindt, dat verder naar voren 

 gelegen is dan vóór of tijdens de metamorphose. 



