76 



Bij Molge cristata blijven beide processus volgens Parker 

 kraakbeenig {i88ob, bl. 207), volgens Stöhr worden ze veranderd 

 in „Zellknorpel", terwijl ze bij Molge vulgaris „hyalin- 

 knorplig" blijven (bl. 39). Dit laatste is voor beide soorten 

 beslist onjuist, er blijft geen spoor kraakbeen in hen over. Wat 

 de „Zellknorpel" bij Molge cristata betreft, wil men hiervan 

 blijven spreken, het zij zoo, mits men dan goed voor oogen houde, 

 dat het toch eigenlijk heel iets anders is dan kraakbeen. Evenmin 

 toch als het voorstel van Krauss (1908, bl. 103 en vlg.) te 

 aanvaarden is, om de chorda „La r val knor pel" te noemen, wijl 

 zij zich somtijds in kraakbeen metamorphoseert, evenmin is het 

 goed te keuren een weefsel „Zellknorpel" te noemen, omdat 

 het kraakbeen geweest is en zijn structuur nog eenigszins op 

 die van kraakbeen gelijkt. Aan het palatoquadratum zelf vind ik 

 dezelfde kraakbeenresten als Stöhr. Bij Molge cristata is het 

 bovenste gedeelte bij volwassen dieren blauw getint, maar kraak- 

 beencellen kan ik er niet in ontdekken. De verbeening van het 

 tectum posterius laat hij eerst beginnen bij een Molge cristata 

 van één jaar oud. Volgens mijn waarnemingen begint ze bij Molge 

 vulgaris reeds tegen het einde der metamorphose. Een bloedvat 

 langs den achterrand loopend, dringt in het midden naar binnen 

 en doet het kraakbeen verdwijnen. Volgens Stöhr blijft juist het 

 midden bestaan; hij vindt nl. : „bei einem erwachsenen Triton 

 cristatus einen medianen Knorpelstreifen, der histologisch in drei 



Teile gesondert ist der mittlere Teil ist deutlich von den Seiten- 



teilen geschieden und besteht aus dicht an einander gelagerten Zeilen 

 mit sparlicher Zwischensubstanz". Ook volgens Wiedersheim blijft 

 het midden kraakbeenig. „Wie also ... in der unteren Circum- 

 ferenz des Foramen occipitale eine Knorpelmasse getroffen wird, so 

 besitzen auch alle Salamandriden, oder wie ich richtiger sagen würde, 

 alle Urodelen insgesammt e i n * hyalines Knorpelstück am oberen 

 Umfang der genannten Oeffnung" (1877, bl. 475). Waarom Stöhr, 

 naar deze plaats verwijzend, aan het voorkomen van kraakbeen „am 

 obern Umfang des Foramen occipitale" twijfelt, is mij niet duidelijk. 



Van de basaalplaat blijft volgens Stöhr bij Molge cristata 

 „knorplig erhalten nur die vorderen Vereinigungen der Balken- 

 wurzeln (= crista retrosellaris) und die ventralen Vereinigungen 

 der Occipitalplatten" (= commissura hypochordalis) (bl. 45); ik 

 vind bij geen der twee species hiervan iets over, tenzij lateraal. 



