78 



Splanchnocranium. 



Evenals het neurocranium onzer beide soorten van Molge, toont 

 ook het splanchnocranium tot in bijzonderheden hun nauwe ver- 

 wantschap, zooals blijken zal uit de beschrijving van de mandibula 

 (= Meckel's kraakbeen en palatoquadratum met processus ptery- 

 goideus) en het hyobranchiaalskelet. 



Daar de verbinding van de onderkaak met het hyobranchiaalskelet 

 van geringe beteekenis is, kost het slechts weinig moeite, beide 

 van elkaar los te praepareeren, zonder mandibula en palatoquadratum 

 te beschadigen. 



MECKEL'S KRAAKBEEN. 



Molge. Een vergelijking van fig. i met fig. 2 laat genoegzaam 

 uitkomen, dat er omtrent dit onderdeel tusschen Molge cristata 

 en vulgaris geen verschil bestaat. Aanvankelijk buigt de mandibula 

 in het voorste gedeelte bijna, zoo niet geheel, loodrecht naar het 

 midden om (fig. 14). De breedte vermindert hier zeer sterk, zoodat 

 zij, van het hoekpunt af naar het midden, weinig meer dan één 

 cel bedraagt, over een korten afstand zelfs maar precies één — 

 larve van Molge vulgaris van 6 mM. 



Bij de larve van Molge cristata van 8,5 mM. is dit voorste smalle 

 gedeelte reeds niet meer loodrecht omgebogen (fig. i en 13), maar 

 nadert tot den stand, dien het bij de oudere larven heeft. Bij Molge 

 vulgaris is dit reeds het geval bij larven van 7 mM. 



Het verschil in dikte tusschen het voorste en laatste gedeelte 

 der mandibula neemt bij het grooter worden der larven een scherper 

 karakter aan, begint echter tijdens de metamorphose geringer te 

 worden. Onmiddellijk na deze gaan ze geleidelijk in elkaar over. 

 Dit vindt zijn oorzaak hierin, dat het laatste gedeelte rondom in 

 dikte afneemt, zooals we duidelijk zien aan de cellen bij larven 

 van Molge vulgaris van 33 tot ^6 mM. — uitwendige kieuwen 

 grootendeels gereduceerd. 



Betrekkelijk langen tijd — bv. bij larven van 14 mM. nog zeer 

 goed waarneembaar — bewaren de cellen der mandibula een vasten 

 stand en vorm. In het caudale dikkere gedeelte zijn zij afgeplat 

 in de richting loodrecht op de lengteas, terwijl op den hoek de 

 vorm weer rond wordt ; dan volgt een kort gedeelte met afgeplatte 

 cellen, die in het midden weer een onregelmatigen vorm hebben. 



