. 79 



Of hieraan een bijzondere beteekenis, en zoo ja, welke, moet 

 worden toegeschreven, is mij niet duidelijk geworden ; eigenaardig 

 is het zeker, dat dit verschijnsel bij alle larven optreedt en geruimen 

 tijd bestaan blijft (intercalaire groei ?) Van een vergroeiing van rechter 

 en linker gedeelte is bij de onderzochte jongste larven zoo goed 

 als niets te bespeuren, tenzij de onregelmatige celvorm als een aan- 

 wijzing mocht dienen. Een duidelijke grens in de mediaan vertoont 

 zich eerst later bij larven van 8 mM. van Molge vulgaris. De 

 cellen nemen hier een zeer donkere tot zwarte kleur aan en vormen 

 een smal plaatje, dat uit kleine platte cellen opgebouwd is, zooals 

 blijkt uit doorsneden en toto-praeparaten. 



Bij oudere larven, o.a. zeer duidelijk bij larven van Molge cristata, 

 doch ook zeer goed te zien bij die van Molge vulgaris, verbreedt 

 de mandibula zich ter weerszijden van het plaatje tot een ongeveer 

 rechthoekigen driehoek, welks top rostraal ligt. Het heeft allen 

 schijn, alsof de twee mandibula-helften elkaar in hun latero-medialen 

 groei belemmeren, tegen elkaar drukken en daardoor de middelste 

 cellen dwingen klein te blijven en zich in sagittale richting af te 

 platten. Door den eenigszins sagittalen stand der helften volgt dan, 

 dat deze zelf bij verdere vergrooting door den druk gedwongen 

 worden zich te verbreeden en naar voren uit te wijken. Men kan 

 zich hiervan een duidelijke voorstelling maken, door bv. de middel- 

 vingers van rechter- en linkerhand tegen elkaar drukkend, den 

 vorm der mandibula na te bootsen. Het plaatje plus een klein ge- 

 deelte van de verbreeding blijft gedurende het geheele leven bestaan ; 

 het verschil tusschen het plaatje en het kraakbeen, dat er naast 

 behouden blijft, wordt echter geringer tijdens de metamorphose ; 

 bij een eenjarig dier kan ik het niet meer onderscheiden. Onmiddellijk 

 na de metamorphose en later heeft de symphyse den vorm van 

 een ongeveer rechthoekig blokje. 



Overeenkomstig met de in den aanvang beschreven ventrale 

 ligging van den mond, ligt de voorrand der mandibula bij jonge 

 larven veel verder caudaalwaarts dan bij oudere — bij larven van 

 7 mM. nog pas halverwege de trabekels ; bij oudere reikt hij be- 

 grijpelijkerwijze even ver als haar voorpunt; het eerst vinden we 

 dit bij larven van 11,5 mM. (fig. 2), 



Siredon. Was het verschil in dikte tusschen het voorste en 

 achterste gedeelte van de mandibula bij de jonge larven van Molge 

 cristata al veel geringer en de overgang minder scherp dan bij 



