ook hier wellicht het geval zou wezen. Ondanks alle moeite is het mij 

 niet gelukt een dergelijk stadium te vinden. Toch behoeven we ons 

 hierover niet al te zeer te verwonderen, wijl deze tweeledigheid even- 

 zeer ontbreekt bij Pristiuriis en Gallus. Bij deze laatste treedt echter 

 een dikteverschil op tusschen proximaal en distaal gedeelte, onge- 

 twijfeld een aanduiding voor de homologie met de twee stukken 

 bij Acanthias en Anas. Daarom mogen we ook bij Molge in die 

 twee ongelijke helften daarmede overeenkomstige stukken zien. 



Bij Necturiis neemt de dikte van achter naar voren langzaam 

 af; hij komt dus in dit punt wederom niet overeen met Molge in 

 de eerste stadiën, maar wel in de metamorphose. 



De ligging van de symphyse der mandibula, ver achter de voorste 

 punt der trabekels bij de jongste larven van Amblystoina, acht 

 Win si OW van groot morphologisch belang, wijl dit is: „recalling 

 in this embryonic stages the conditions which are permanent in the 

 Elasmobranchs and lower Ganoids" (1898, bl. 152). Deze bijzon- 

 derheid is echter niet het uitsluitend eigendom van Amblystoma, 

 maar komt ook voor bij Molge en Necturiis, waarschijnlijk derhalve 

 bij alle Urodela. De rechthoekige ombuiging schijnt volgens de 

 afbeeldingen van Winslow en Drüner ook bij Amblystoma en 

 Siredon, hoewel minder sprekend, toch aanwezig te zijn. Of we 

 hier evenwel met kraakbeen te doen hebben, blijkt uit geen der 

 beschrijvingen. Stöhr zegt hieromtrent niets, noch bij y¥(?^^, noch 

 bij Siredon, Ook omtrent den toestand der symphyse in den be- 

 ginne worden we in het duister gelaten. Bij Siredon heet het: 

 „Die ventralen Enden der Meckel'schen Knorpel berühren sich in 

 der Medianhnie" (1878, bl. 13, larve van 7 mM., bij welke de 

 bogen van het hyobranchiaalskelet nog niet alle kraakbeenig zijn). 

 Uit de kritiek op Parker's werk kunnen we opmaken, dat „der 

 Meckel'sche Knorpel" hier werkelijk kraakbeenig is. Bij 

 Molge cristata vernemen we alleen, dat het palatoquadratum het 

 eerst kraakbeenig wordt, „dann der an dieses stossende Teil des 

 Meckel'schen Knorpels. Auf diese Weise entsteht das Bild eines 

 sich Entgegenwachsens der Knorpelspangen. Die knorplige Differen- 

 zirung erfolgt übrigens so rasch, dass es nicht leicht ist, sich von 

 dem geschilderten Vorgang zu überzeugen" (bl. 9). Volgens Winslow 

 bij Amblystoma en Drüner bij Siredon, is er in den beginne 

 — kraakbeenig stadium — niet de geringste grens in het midden. 



Bij Necturus worden de twee kraakbeenige takken volgens 



6 



