88 



de hyalia nog niet kraakbeenig, terwijl dit verderop, vlak voor 

 de branchialia I, maar met een duidelijke scheiding er tusschen, 

 wel het geval is. De copula heeft hier dus een zelfstandige kraak- 

 beenkern. In een iets lager niveau gaan de reeds over hun geheele 

 lengte kraakbeenige branchialia I in de hier eveneens kraak- 

 beenige copula over. In den hoek, door de branchialia gevormd, 

 dringen de rechter- en linker musculus abdomino-hyoideus binnen 

 (fig. 13, M. a-h.) en vinden hun aanhechtingspunt in de ondiepe 

 dorsale gleuf tusschen de copula en de branchialia. Boven deze 

 spieren ziet men den loop van de nog niet kraakbeenige toekomstige 

 hypobranchialia II, dorsaal aansluitend aan de copula, terwijl ventraal 

 ervan het korte, niet-kraakbeenige copulasteeltje gelegen is — in de 

 figuur niet aangegeven. De middelste twee branchialia zijn lateraal 

 reeds kraakbeenig, mediaal hangen ze door niet-kraakbeenig weefsel 

 met elkaar samen ; het tweede is door ditzelfde weefsel verbonden 

 met den caudaalwaarts gebogen achterrand van het branchiale I. Aan 

 het vierde is nog geen kraakbeen te zien. In de bocht van het eerste 

 treedt later de scheiding op tusschen het hypo- en het cerato- 

 branchiale. De kraakbeenige gedeelten van de middelste twee zijn 

 natuurlijk de toekomstige ceratobranchialia. 



Bij een Molge vnlgaris-\z.xvQ. van 6 niM. is de richting van 

 Meckel's kraakbeen nog bijna volkomen dwars ; bij een van 

 7 mM. is zij sagittaal. Een zelfstandige kraakbeenkern vóór de 

 branchialia I, die ook hier geleidelijk overgaan in de copula, is 

 niet meer aanwezig, maar toch is het kraakbeen op de plaats, waar 

 de kern bij Molge cristata ligt, verder ontwikkeld. De verbinding 

 van de hyalia met de copula is kraakbeenig, doch uiterst zwak. 

 Overigens is er geen verschil, zoowel wat branchiale IV als mus- 

 culus abdomino-hyoideus, copula en copulasteel betreft. Het weefsel, 

 dat de bogen onderling en met de copula verbindt, verandert nu 

 gaandeweg in kraakbeen en maakt van het hyobranchiaalskelet 

 één kraakbeenig geheel, waarin de toekomstige segmentatie wel 

 aangeduid, maar histologisch nog niet gedifferentieerd is. Toch 

 begint deze differentiatie zeer spoedig: bij een larve van 8 mM. 

 zijn alle ceratobranchialia door een smal, niet-kraakbeenig weefsel- 

 strookje van de hypobranchialia gescheiden, terwijl deze laatste 

 nog samenhangen met de copula. Ook de splitsing in hypo- en 

 ceratohyale geschiedt betrekkelijk laat. Een scherpe grens is 

 eerst te zien bij een larve van 14 mM., bij welke ook de scheiding 



