91 



breeding regel te zijn en de staafvorm uitzondering; slechts bij 

 één larve was de copulasteel toegespitst. Dat ook dit verband 

 houdt met de bij deze Molge zooveel zwaardere spieren, welke 

 aan den copulasteel aangrijpen, spreekt vanzelf. 



Zooals boven gezegd werd, begint bij een larve van 14 mM. 

 een afsnoering tusschen het hypobranchiale I en de copula zichtbaar 

 te worden. Deze wordt hoe langer hoe duidelijker en zet zich van 

 den caudalen rand ventro-dorsaal voort, zoodat de dorsale voor- 

 zijde het langst met de copula verbonden blijft. Terzelfder tijd 

 begint de resorptie van het kraakbeen aan de ventrale zijde in 

 den hoek der hypobranchialia. Bij larven van 16 mM. is reeds 

 een opening aanwezig: de copulasteel is nu alleen nog door een 

 dun kraakbeenbruggetje met de hypobranchialia I verbonden, 

 terwijl deze zelf nog slechts even kraakbeenig samenhangen met 

 de copula. Een enkele maal heb ik gevonden, dat de copulasteel 

 bij een zeer jonge larve — 11,5 mM. — door twee bandjes ver- 

 bonden was met de hypobranchialia I, zoodat we met eenzelfden 

 toestand te doen hebben als later. Van resorptie kan hier natuurlijk 

 nog geen sprake zijn, zoodat dus de vergroeiing van den copula- 

 steel met de copula hier achterwege is gebleven. 



Zijn ook de hypobranchialia I volkomen afgesplitst (fig. 16), dan 

 is het hoogtepunt van de ontwikkeling van het hyobranchiaalskelet 

 bereikt. Dit ondergaat nu geen verandering meer, totdat de uit- 

 wendige kieuwen beginnen te verdwijnen en de metamorphose een 

 aanvang neemt. Het eerst blijkt deze uit de verandering, die dan 

 in het kraakbeen der ceratobranchialia optreedt. Dat vóór dien 

 tijd aan metamorphose nog niet gedacht kan worden, bewijst de 

 larve van 16 mM., bij welke de hypobranchialia I reeds bijna 

 afgesnoerd waren, hoewel de phalanges in de achterpooten nog niet 

 gescheiden zijn. 



Door hun vooruitloopen in kraakbeenige differentiatie, door de 

 innige vergroeiing met de copula bij de jongste stadiën, zoodat zelfs 

 op doorsneden de grens ternauwernood zichtbaar is en door hun late 

 afsnoering toonen de hypobranchialia I, dat zij de voornaamste 

 zijn in het hyobranchiaalskelet. Het geheele leven door zijn ook 

 zij de sterkst ontwikkelde. Bij Molge cristata zijn in latere stadiën 

 de ceratobranchialia IV, zoo al niet breeder en dikker, dan toch 

 even zwaar gebouwd als de ceratobranchialia I. De hypobranchialia 

 II zijn voor de verbinding van de ceratobranchialia met de copula, 



