92 



vóór de metamorphose, van geringe beteekenis, zooals blijkt uit 

 het late overgaan in kraakbeen en uit de geringe ontwikkeling. 

 De hypobranchialia III en IV komen niet meer tot ontwikkeling. 

 Bij geen enkele larve der beide soorten heb ik ook maar een 

 spoor ervan gevonden. Het ceratohyale eindigt bij beide in een 

 dorsalen, langen, bijna de oorkapsel bereikenden uitlooper en een 

 ventralen, korten, welke voor de aanhechting van spieren dienen. 

 Lateraal is dit aldus verbreede gedeelte, waar het drukt tegen het 

 palatoquadratum, voorzien van een ondiepe, ovale holte. De caudale 

 rand is door de aanwezigheid der twee uitloopers boogvormig. 



Si red on. Kwam het verschil tusschen het hyobranchiaalskelet 

 van Molge vulgaris en cristata enkel neer op een krachtiger bouw 

 der deelen, vooral van die, welke dienen moeten voor de aan- 

 hechting der spieren, ditzelfde ziet men bij Siredon. Bij de jongste 

 larve — 9 mM. — is het hyobranchiaalskelet reeds een volkomen 

 kraakbeenig geheel ; toch is hier en daar de toekomstige grens al te 

 onderscheiden door een verandering, die plaats greep in de cellen. 

 Langen tijd blijft de segmentatie niet uit. Bij een larve van 10 mM. 

 zijn alle deelen van elkaar gescheiden door cellen, die haar kraakbeen- 

 karakter zoo goed als verloren hebben. Een uitzondering hierop 

 maken weer de hypobranchialia I en II. Bij een larve van 16 mM. 

 beginnen de op de grens gelegen cellen een verandering te toonen, 

 die echter, wat de hypobranchialia II betreft, eerst volkomen wordt 

 bij de larve van 50 mM., terwijl die van 32 mM. op de grens 

 een lichter gekleurde verbinding laat zien. Deze is zonder twijfel 

 kraakbeen. Het hypobranchiale I is nog met de copula verbonden, 

 doch slechts op dezelfde wijze als bij Molge vulgaris van 16 mM. 

 Het perichondrium is reeds even ver tusschen beide ingedrongen als 

 de scheiding (fig. 18). Ook ventraal schijnt in het driehoekig 

 plaatje van den copulasteel een opening aanwezig te zijn : wegens 

 de dikte der copula en der spieren — hier niet verwijderd — is 

 dit zelfs van de ventrale zijde niet met de gewenschte duidelijk- 

 heid waar te nemen. Hoewel ik derhalve bij gebrek aan materiaal 

 de totale afsnoering van het hypobranchiale I niet kan aantoonen, 

 behoeven we hieraan toch, de overigens volkomen overeenstemming 

 met Molge in aanmerking genomen, niet te twijfelen. Waar de 

 ontwikkeling tot hiertoe gelijk was, mogen we met recht veronder- 

 stellen, dat er ook in het vervolg geen afwijking zijn zal. Links en 

 rechts is aan het proximaal gedeelte van de copula een kleine 



