93 



indeuking aanwezig, waarin het hypohyale juist past. Verder bevindt 

 zich tusschen de copula en het hypohyale het bij Molge vermelde 

 kraakbeenplaatje. Behalve bij de jongste stadiën, is het uiteinde van 

 den copulasteel overal verbreed, eerst slechts weinig, later in nog 

 grootere mate dan bij Molge cristata. 



Een eigenaardigheid bij Siredon, waarop reeds met een enkel 

 woord gewezen werd, is de aanwezigheid van een scheiding tusschen 

 de commissurae terminales (fig. i8). Of dit later bij alle larven 

 het geval is, zullen andere onderzoekingen te beshssen hebben. 

 Bij een larve van lo mM. hangen de ceratobranchialia distaal 

 homocontinueel samen, bij andere kan ik het niet voldoende 

 waarnemen. 



Dat in het afgebeelde hyobranchiaalskelet van de larve van 

 50 mM. de eerste der kieuwvenen, welke anders onder de com- 

 missurae doorloopen, kraakbeenig omsloten is, moet ongetwijfeld 

 als een afwijking beschouwd worden. 



Necturus. Van het hyobranchiaalskelet van een der jongste 

 larven, die ik heb kunnen onderzoeken nl. een van 20 mM., geeft 

 fig. 20 een voorstelling: alle stukken hangen kraakbeenig samen. 

 In dit stadium treffen we dus denzelfden toestand aan als bij een 

 overeenkomstige Molge. Op de grenzen tusschen de hypo- en cerato- 

 hylia, alsmede tusschen de hypo- en ceratobranchialia I is het kraak- 

 been lichter gekleurd, hetgeen op de toekomstige scheiding wijst. Ook 

 aan de verandering der cellen tusschen de hypohyalia en de copula, 

 thans nog duidelijk homocontinueel, kan reeds waargenomen worden, 

 dat er weldra splitsing zal optreden, zooals dit ook reeds het geval 

 is met de hypobranchialia I ten opzichte van de copula, die eenigszins 

 toegespitst uitloopt; de samenhang ermede lijkt niet zoo innig, 

 als wij dit bij Molge gezien hebben. De ceratobranchialia II en III 

 zijn eveneens homocontinueel met elkaar en met de ceratobranchialia I 

 verbonden ; het ceratobranchiale II zet zich mediaal voort in een 

 kraakbeenspangetje, nu reeds vóór de afsnoering door zijn ligging 

 duidelijk aantoonend, dat het een rudimentair hypobranchiale II is. De 

 copulasteel, die nog slechts kraakbeenig is aan het uiteinde, hangt door 

 niet-kraakbeenig weefsel samen met de ventrale zijde van de hypo- 

 branchialia I. De commissurae terminales zijn nog niet kraakbeenig 

 en worden dit ook eerst betrekkelijk laat. Bij een larve van 25 mM. 

 (fig. 21), verkeeren ze nog steeds in denzelfden toestand; toch is 

 nu aan den vorm der cellen te zien, dat de hyaline tusschenstof 



