94 



weldra zal verschijnen. De verdere ontwikkeling bestaat in het 

 doorvoeren der segmentatie, die bij de larve van 25 mM. voltooid is 

 en in het volkomen kraakbeenig worden van den copulasteel (fig. 21). 

 Uit een vergelijking van de figuren 20 en 21 zien we tevens, dat 

 de richting der spangen meer tot de sagittale genaderd is, hierin 

 wederom overeenstemmend met Molge. Ook de copula strekt zich 

 even ver naar voren uit als de hypohyalia ; tegenover de grens 

 tusschen de hypo- en ceratohyalia verbreedt zij zich een weinig en, 

 terwijl het voorste gedeelte eenigszins naar beneden helt, wordt zij 

 van dit punt af horizontaal. De dikte der hypobranchialia belet ons 

 waar te nemen, of de copulasteel kraakbeenig met hen verbonden 

 is ; doorsneden laten echter geen twijfel omtrent het tegendeel 

 bestaan. Over de ligging ten opzichte van de spieren en de be- 

 teekenis hiervan zullen we later spreken. 



Gedurende en na de metamorphose. 



Molge. Wanneer de lengte der uitwendige kieuwen begint te 

 verminderen, treden er in het midden van de ceratobranchialia 

 II en III veranderingen op, die aanstonds te herkennen zijn als 

 degeneratie van het kraakbeen. De intercellulaire stof verdwijnt 

 en slechts hier en daar ziet men nog bij het voortgaan der 

 degeneratie meer of minder blauw gekleurde cellen. Dit proces 

 zet zich van het midden naar beide zijden voort, doch bereikt de 

 uiteinden niet gelijktijdig, zoodat de commissurae terminales haar 

 kraakbeenig karakter eerder verliezen dan de kopjes. Ondertusschen 

 is ook het ceratobranchiale IV in het midden aangetast en het 

 ceratobranchiale I caudaal, lateraal en mediaal. Het toekomstig 

 cornu branchiale I wordt er op deze wijze als het ware uitgesneden. 

 Met Gaupp (1904, bl. 945) onderscheiden we aan het gemetamor- 

 phoseerde hyobranchiaalskelet : 



d) het corpus = de vroegere copula ; 



b) het cornu hyale = het veranderde ceratohyale ; 



c) het cornu branchiale I, beantwoordend aan het hypo- en 

 ceratobranchiale I en 



d) het cornu branchiale II, in de plaats tredend van het hypo- 

 branchiale II. 



De ceratobranchialia II, III en IV verdwijnen volkomen, zijn 

 echter nog lang als niet-kraakbeenige spangen zichtbaar, bv. bij 

 larven, welker kieuwen reeds grootendeels verdwenen zijn. 



