95 



De lengte van het ceratohyale blijft onveranderd, doch het caudale 

 gedeelte wordt tot een ronde spang vervormd, terwijl het proximale 

 afgeplat wordt. Het eerst ziet men de verandering optreden aan den 

 ventralen uitlooper en dan verder naar voren over een smal strookje 

 langs den lateralen rand. Het ceratobranchiale I wordt tegelijkertijd 

 korter en dunner ; na afloop van de resorptie zijn het ceratohyale en 

 het ceratobranchiale I caudaal volkomen aan elkaar gelijk. Iets later 

 dan in de ceratobranchialia begint de kraakbeenreductie in den 

 copulasteel. Het bruggetje, dat hem verbond met de hypobranchialia I, 

 gaat het eerst te gronde, de laatste rest bestaat nog als het hyo- 

 branchiaalskelet reeds in den gemetamorphoseerden vorm aanwezig 

 is. Noch bij Molge vulgaris, noch bij Molge cristata blijft er volgens 

 mijn waarnemingen iets van over in den volwassen toestand. De 

 copula ondergaat, nadat reeds vóór het begin der metamorphose de 

 hypobranchialia I afgesnoerd zijn, slechts geringe veranderingen : 

 van voren wordt zij slanker en ronder ; ventraal eindigt ze in een 

 knobbel, waaraan zich de cornua branchialia I als met een gewrichts- 

 kom aansluiten ; boven loopt ze uit in een dunne spang, aan weers- 

 zijden recht afgesneden, bestemd voor de verbinding met de cornua 

 branchialia II. Het caudale gedeelte van deze laatste behoudt zijn 

 vroegere ligging ; het mediale gedeelte van het kopje van het cerato- 

 branchiale I, waartegen het ook reeds steunde vóór de metamorphose, 

 past zich nog meer aan voor dezen steun, zooals bij een vergelijking 

 van fïg. i6 met fijg. 19 duidelijk in het oog springt. Bij Molge 

 cristata is er in den volwassen toestand een formeele uitwas of 

 zijtak gevormd, waarmede het cornu branchiale II vergroeit. De 

 plaats dezer versmelting is echter nog herkenbaar. Bij Molge vulgaris 

 blijft een duidelijke scheiding bestaan. Wanneer van de hypohyalia 

 weinig of niets meer over is, ontstaan links en rechts van de 

 copula, dorsaal van de reeds plat wordende ceratohyalia, twee 

 zelfstandige kraakbeenkernen. Deze groeien uit tot twee bijna ver- 

 tikaal staande stangetjes, waarvan de bovengedeelten iets lateraal- 

 waarts omgebogen zijn terwijl ze zich beneden in twee takken splitsen: 

 een ventralen en een horizontalen. Reeds vóór dat het kraakbeen 

 zich heeft voortgezet tot aan den tweesprong, zijn deze over de 

 copula heen verbonden, doch niet door kraakbeen. De ventrale tak 

 eindigt ter zijde van de copula. Zeer spoedig, nog vóór dat de 

 kieuwen volkomen verdwenen zijn, is de beugel door het mediaal- 

 waarts voortschrijden der kraakbeenvorming een uit rolronde 



