96 



spangen bestaand geheel geworden (fig. 19). Daarmede is de 

 metamorphose voltooid. Om nu tot den eindtoestand van het vol- 

 wassen dier te geraken, is alleen nog het grooter worden der ver- 

 schillende deelen en de verbeening noodig. Het eerste schijnt hoofd- 

 zakelijk in het midden plaats te vinden. Ik kan althans nergens 

 aan de uiteinden vorming van nieuw kraakbeen waarnemen, behalve 

 bij de cornua hyalia. Kort na de metamorphose reiken deze tot 

 aan de voorpunt van het corpus, terwijl dit vroeger na het ver- 

 dwijnen der hypohyalia niet het geval was en de kraakbeenbeugel 

 zoowel ten opzichte van de cornua als van het corpus steeds den- 

 zelfden stand behoudt. 



Bij volwassen dieren reiken de cornua hyalia tot voorbij de 

 toegespitste corpuspunt, bij Molge cristata echter verder dan bij 

 ■Molge vulgaris. 



Dat de copula tijdens de metamorphose grooter wordt, niet 

 door appositie van kraakbeen aan de voorpunt, doch door inter- 

 calairen groei, blijkt hieruit, dat zij de hypohyalia rostraalwaarts 

 meeneemt, waardoor de afstand tusschen den caudalen rand van 

 deze en den voorrand der ceratohyalia sterk toeneemt. De ver- 

 beening begint in elk der deelen in het midden en is zeer laat 

 afgeloopen: bij eenjarige dieren is zij, zooals fig. 19 doet zien, 

 nog niet voltooid. Het corpus verbeent van af het punt, waar de 

 beugel er over heen loopt, tot even vóór den ventralen knobbel. 

 Behalve het begin en einde wordt zoowel het eerste als het tweede 

 stuk van het cornu branchiale I in been veranderd. Het cornu 

 branchiale II blijft over zijn geheele lengte kraakbeenig, eveneens 

 het voorste platte stuk van het cornu hyale en de epiphyse van het 

 rolronde gedeelte. Bij de onderzochte eenjarige dieren van Molge 

 vulgaris was in het caudale stuk van het cornu branchiale I van been- 

 vorming nog zoo goed als niets te zien. In de overige verbeenende 

 deelen zijn nog overal blauw gekleurde balkjes aanwezig, bestaande 

 uit de overblijfselen van de intercellulaire stof. Bij het cornu hyale 

 is dit het geval in het stuk, dat in de figuur gestippeld is ; iets 

 verder naar voren vinden we een lichtere streep, aan weerszijden 

 door een donker gekleurd strookje begrensd. Tot hier strekt zich 

 de verbeening uit en het geheel maakt den indruk, alsof op dit punt 

 beweging mogelijk is. Ook bij volwassen dieren komen hier en 

 daar in het been nog blauwe balkjes van intercellulaire stof voor, 

 vooral in de nabijheid der grenzen van been en kraakbeen. 



