98 



het hyobranchiaalskelet reeds kraakbeenig zou zijn (bl. 85), deel 

 ik natuurlijk niet, wijl ik het zelf voor een groot gedeelte 

 reeds in dien toestand vind bij een larve van 8,5 mM. Volgens 

 haar is bij een Molge alpestris-Xd.xvQ van 10 mM. alles nog 

 „Vork nor pel". Maar zonder aarzeling durf ik beweren, dat wij 

 ook daar wel degelijk te doen hebben met echt kraakbeen. Bij 

 Molge vulgaris is het kieuwskelet al kraakbeenig bij een larve van 

 6 mM. en wijl de volwassen dieren zoo uiterst weinig in grootte 

 verschillen, zullen ook de larven wel niet veel van elkaar afwijken. 

 Tijdens de metamorphose zijn ze in een overeenkomstig stadium 

 ongeveer even groot; maar toch de mogelijkheid bestaat. Het 

 onderscheid tusschen „Vorknor pel" en „Knorpel" baseert 

 Tarapani op het onderzoek van Studnicka (1903). Na be- 

 schreven te hebben, dat de celwanden dikker en breeder geworden 

 zijn, „so dass sie stellenweise schon in Grundsubstanz übergehen, 

 die sich derjenigen des künftigen Knorpels nahert" (bl. 82) en ook 

 reeds „der schon früher angeführte hyaline Saum eine grössere 

 Ausdehnung erlangt hat", voegt zij er bij: „Nach Studnicka 

 hat eine solche Grundsubstanz noch nicht die Bedeutung einer 

 Knorpelgrundsubstanz, und das Gewebe, das wir da vor uns haben, 

 ist noch kein wirklicher Knorpel." Ik heb geen tijd en eerlijk 

 gezegd, geen lust, om het onderzoek van Studnicka nog aan 

 een bespreking te onderwerpen, hetgeen voor ons doel ook niet 

 noodzakelijk is. Want wanneer jonge en oude cellen zich ten opzichte 

 van het methyleenblauw volkomen op dezelfde karakteristieke wijze 

 gedragen, terwijl die van andere weefsels als chorda, bindweefsel, 

 zenuwen, enz. zulk een eigenschap missen, dan heb ik, wat ook 

 Studnicka zeggen moge, het recht die jonge cellen voor echte 

 kraakbeencellen te houden, even goed als de oude. Voor mij bestaat 

 er niet de minste twijfel, dat de larven van 10 mM. zoowel van 

 Molge alpestris van Tarapani als van Molge cristata van S t ö h r 

 een kraakbeenig hyobranchiaalskelet bezitten. Met methyleenblauw 

 zou de „hyaline Saum" zich vermoedelijk wel blauw kleuren. 

 In het bijzonder wat de copula betreft, wijken mijn waarnemingen 

 en opvattingen af van die van Stöhr, zoodat ik ook hier met 

 een kleine verandering herhalen kan, wat hij van zijn voorgangers 

 zeide, nl. gekomen te zijn tot „ein Resultat, das von den (von 

 Stöhr) beschriebenen und abgebildeten Visceral- ( = Hyobranchial-) 

 skelete wesentlich verschieden ist" (1879, bl. 10). Steunend op vier 



