99 



achter elkaar volgende doorsneden, komt hij tot het besluit: „Das 

 erste Basibranchiale (d. i. het voorste gedeelte der tegenwoordige 

 copula) zerfallt in zwei übereinander gelegene Stücke. Das obere 

 ist das zweite Basibranchiale, das anfangs sehr kurz ist und alsbald 

 in den rechten und linken zweiten Kiemenbogen sich spaltet. Das 

 untere, für welches ich den Namen istes Basibranchiale beibehalte, 

 teilt sich in drei Teile, in den rechten und linken ersten Kiemen- 

 bogen und in ein median gelegenes unpaares Stück, welches die 

 directe Fortsetzung des ersten Basibranchiale darstellt" {1879, bl. 10). 

 Hieruit blijkt duidelijk, dat hij het ontstaan van den copulasteel, 

 door hem Urobranchiale genoemd, niet heeft waargenomen en het 

 proximale plaatje ervan beschouwt als te behooren bij de copula. Had 

 hij zijn doorsneden van V20 mM. minder dik genomen, dan had hij 

 deze conclusie vermoedelijk niet getrokken. Maakt men bij een Molge 

 vulgaris — larve van 12 mM. — doorsneden van 15 ^, dan liggen 

 tusschen de eerste en tweede van S t ö h r nog vier andere : uit deze 

 kan men veilig besluiten, dat er van een splitsing der copula in een 

 onder- en bovengedeelte geen sprake is. Ook zonder dat laat de 

 boven beschreven ontwikkeling omtrent dit punt geen twijfel over. 

 De hypobranchialia I ontstaan niet uit het ventrale gedeelte, het 

 plaatje, maar deze zijn reeds lang kraakbeenig en met de copula 

 verbonden, voordat er van een plaatje sprake is. Dit vormt zich eerst, 

 wanneer de copulasteel kraakbeenig is. Ook het feit, dat de hypo- 

 branchialia I zich afsnoeren en dat deze dan na het ontstaan van 

 de opening vooraan in het plaatje, enkel nog door een bruggetje 

 met elkaar verbonden zijn, weerspreekt de opvatting van Stöhr. 

 Dit bruggetje, waaraan de copulasteel vastzit, kan toch moeilijk 

 als een deel der copula beschouwd worden. Ook G a u p p neemt 

 aan, dat de copula in twee deelen uiteenvalt, weigert echter met 

 Stöhr hierin een basibranchiale I en II te zien, wijl het ventrale 

 deel na de metamorphose verdwijnt, terwijl een splitsing in twee 

 deelen niet bij alle Salamandriden voorkomt, o. a. niet bij Speler pes 

 rubra. Bij deze gaat de copulasteel — altijd volgens de niet te 

 vertrouwen methode van Parker (1879, pi. 19, fig. 9), — recht- 

 streeks over in de copula tusschen de hypobranchialia II, hoewel 

 naar de figuur te oordeelen, iets meer ventraal. De oorzaak van het 

 verschil tusschen de copula van Molge en de andere Salamandriden 

 zoekt Gaupp in den musculus abdomino-hyoideus, die bij Molge 

 reeds sterk ontwikkeld is, voordat de copulasteel kraakbeenig wordt. 



