lOI 



staat in den hoek tusschen de hypobranchialia I, is het eenige verschil, 

 dat het zelfstandig optreden ervan bij Molge en Siredon niet met 

 zekerheid waargenomen is. Deze onzekerheid wordt echter door de 

 boven besproken waarneming van Tarapani tot een minimum 

 teruggebracht. Maar ook al zou hij bij Molge werkelijk kraakbeenig 

 worden in aansluiting aan de copula en niet het eerst in het caudaal 

 gedeelte, morphologisch werpt dit weinig gewicht in de schaal ; 

 immers ook de hypohyalia ontstaan bij 7Wr/2^?'?^j volgens Miss P 1 a 1 1 

 zelfstandig, hetgeen bij Molge en Siredon zeer zeker niet het geval 

 is; toch zal wel niemand de homologie van deze ontkennen. 

 Aan het positieve bewijs van Gaupp, nl. de gelijke ligging ten 

 opzichte van de spieren, valt niet te twijfelen. Deze is, zooals het 

 door hem aan doorsneden is waargenomen, volgens mijn praepa- 

 raten zoo volkomen gelijk bij beide, dat men ook zonder verdere 

 bewijzen wel aanstonds tot de homologie kan besluiten. Mede aan 

 deze ligging ten opzichte van de spieren, ontleen ik het recht den 

 naam : basibranchiale II bij Necturtis te veranderen in copulasteel. 

 Beide toch, copulasteel der Salamandriden en basibranchiale II van 

 Necturus zijn, zooals we bewezen hebben, homoloog; beide eischen 

 dus dezelfde benaming. 



Gaupp stelt de vraag: „Gehort er (der Copulastiel, resp. das 

 Basibranchiale II der Perennibranchiaten) . . . zum Copularsystem oder 

 stellt er eine neu erworbene Fortsatzbildung dar.-"' en beantwoordt 

 die aldus: „Wenn auch die letztere Alternative noch nicht mit 

 Sicherheit abgelehnt werden kann, so ist die erstere doch wahr- 

 scheinlicher : auch der Copulastiel gehort wohl in das System der 

 Copulabildungen, ist wohl auch als ein ungegliederter Abschnitt 

 desselben oder als eine Copula communis aufzufassen" (1904, bl. 968), 

 Door mij wordt de „erstere Alternative abgelehnt". Dat de copula- 

 steel ontstaat in nauwe aansluiting aan de hypobranchialia I zal 

 uit het bovenstaande wel duidelijk zijn. De onderstelling, dat er bij 

 Spelerpes nog een ruimte aanwezig is tusschen de copula en den 

 copulasteel en dat de laatste derhalve doorloopt tot aan de hypo- 

 branchialia I, is alleszins gewettigd. Als copula communis kan hij 

 enkel behooren bij de branchialia, welke op de tweede volgen en 

 zou hij dus zijn aanhechtingspunt moeten vinden tusschen de hypo- 

 branchialia II en niet tusschen de hypobranchialia I. Een verschuiving 

 naar de plaats, waar hij zich thans bevindt, is mijns inziens zeer 

 onwaarschijnlijk. De meening van Gaupp, dat de musculi abdo- 



