I02 



mino-hyoidei deze ventrale verdringing zouden bewerkt hebben, 

 blijkt niet houdbaar, als men bedenkt, dat de hypobranchialia II 

 boven deze spieren gelegen zijn. Als copula van de volgende 

 branchialia zou dus de steel er oorspronkelijk even goed boven 

 gelegen hebben, zoodat een ventraal verdringen door de spieren 

 niet zeer begrijpelijk wordt. Voor mij is hij niets anders dan een 

 nieuw-vorming, welke evenals het ventrale copulasteeltje bij Rana 

 voor de aanhechting der musculi dient. Ook Miss PI att beschouwt 

 den steel bij Nectiiriis als niet behoorend bij de copula: „I am in- 

 clined to doubt the serial homology implied in its name „second 

 basibranchial" and to regard the bar as a foreign element associated 

 secondarily with the branchial arches" (1897, bl. 57). Zou Gaupp 

 bij het partij kiezen niet te zeer gesteund hebben op zijn ver- 

 wisseling van de hypobranchialia II met de hypobranchalia I en 

 op P a r k e r's figuur van Spelerpes t 



De vraag of de copula zonder copulasteel gelijkgesteld kan worden 

 met de copula der visschen, die als één geheel aangelegd later in 

 eenige stukken uiteenvalt, beantwoordt Gaupp (1904, bl. 968) 

 met Gegenbaur (1898, bl. 441) bevestigend. Het bewijs, dat ook 

 de copula bij Molge werkelijk uit meer dan een stuk opgebouwd 

 wordt, levert de zelfstandige kraakbeenkern, welke bij de jongste 

 larven gevonden werd. 



Dat de ontwikkeling van het hyobranchiaalskelet van Si red on 

 met dat van Molge volkomen overeenstemt, had Stöhr reeds aan- 

 getoond (1879, bl. 13). Na dien tijd is het nog eens onderzocht 

 en nauwkeurig beschreven door Drüner (1904, bl. 573), althans 

 wat den niet-kraakbeenigen toestand betreft. Zoodra het kraakbeen 

 optreedt, worden zijn opgaven onduidelijk, zooals meestal ook 

 bij Stöhr het geval is, wanneer er sprake is van „Vorknorpel" 

 en „Knor pel" (zie bl. 20). Tengevolge hiervan is moeilijk te 

 beslissen, of en waar Drüner den kraakbeenigen samenhang 

 van de deelen onderling en de eerst daarna volgende segmentatie 

 heeft gezien (zie bv. bl. 576). Ook Tarapani spreekt bij de 

 beschrijving harer stadiën, ofschoon nog „vor knor pel ig", toch 

 voortdurend van „K n o r p e 1" en „V erknorpeln" (bl. 68, 82), het- 

 geen zeer licht tot misverstand aanleiding kan geven. De afgeloopen 

 segmentatie bij Molge is door Gaupp beschreven (1905, bl. 706); 

 die van het hypobranchiale I heeft hij echter niet waargenomen, wel 

 de opening in het ventrale plaatje, verklaart die echter merkwaardiger 



