I03 



wijze als „eine zufallige Besonderheit des vorliegenden Objektes". 

 De afsnoering van deze hypobranchialia, reeds in den larvalen toe- 

 stand, werd door Kallius en Drüner^) ook waargenomen bij 

 Salamandra macidosa, hetgeen door Gaupp betwijfeld wordt, wijl 

 hij zelf bij larven van 25 — 35 mM. homocontinuiteit gevonden heeft : 

 „Die Angabe" (van Kallius en D rün er) „verlangt Nachprüfung" 

 (1904, bl. 940). Tarapani vindt bij Salamandra atra in slechts twee 

 gevallen een onvolledige afsnoering en durft daarom haar bevinding 

 niet over alle uit te strekken: „Diese beiden, gegenüber der über- 

 wiegenden Mehrzahl vereinzelt dastehenden Falie dürfen zwar nicht 

 verallgemeinert werden, deuten aber jedenfalls daraufhin, dass die 

 Abgliederung des Hypobranchiale I, die erst wahrend der Meta- 

 morphose erfolgen soU, schon viel früher auftreten kann" (bl. 93). 

 Wijl ik echtgr bij Molge vulgaris steeds de afsnoering vind en 

 gedeeltelijk althans ook bij Siredon, mogen we met recht veronder- 

 stellen, dat juist deze de gewone toestand is van het hyobranchiaalskelet 

 op het hoogtepunt zijner ontwikkeling. Er is dus geen reden meer 

 om aan de juistheid van Kallius' en Drüner's bevinding te 

 twijfelen. Behalve in dit opzicht stemt Molge nog overeen met 

 Salamandra door de verbreeding van het uiteinde van den copula- 

 steel, welke door Tarapani ook bij Molge alpestris gevonden 

 werd (bl. 90). Wijl „cartilago" eenigszins het denkbeeld geeft van 

 zelfstandigheid, noem ik die verbreeding liever : pars triangularis 

 dan zooals D rün er: cartilago triangularis. Slechts bij uitzondering 

 is haar vorm een „Ga belung". Van het hyobranchiaalskelet eener 

 larve van Molge cristata, vlak vóór het begin der metamorphose, 

 bestaat geen andere afbeelding dan die, welke Parker geeft 

 (1880*^, pi. 40, fig. 5). De hypohyalia zijn niet afgesnoerd, de cerato- 

 branchialia niet dorsaal verbonden : dat dit waarnemingsfouten 

 zijn, zal wel niemand betwijfelen. 



Ook omtrent de segmentatie bij Siredon, in het bijzonder wat de 



i) In hoeverre Drüner's figuren van het hyobranchiaalskelet der Urodela 

 afgebeeld in de verhandeling over de spieren (1903, bl. 563), aanspraak 

 mogen maken op nauwkeurigheid, laat ik in het midden. In de figuren van 

 Amblystoma, Molge (species ?), Salamandra, is het uiteinde van den copula- 

 steel verbreed en zijn de hypobranchialia I en II van de copula gescheiden, 

 terwijl hij toch in 1904 uitdrukkelijk vermeldt, dat dit bij Amblystoma niet 

 het geval is. Daar zij enkel dienen als huipfiguren en het hyobranchiaalskelet 

 zelf niet besproken wordt, zijn ze wellicht als schematische figuren bedoeld. 



