I04 



hypobranchialia I en II betreft, bestaat geen duidelijke voorstelling. 

 Door vroegere onderzoekers — waaronder Parker en Wieders- 

 hei m — wordt zij beschreven en afgebeeld als van de copula afge- 

 snoerd, terwijl dit door de latere — Gaupp en Drüner — ontkend 

 wordt. Volgens Drüner zijn ze bij jonge dieren gescheiden en 

 vergroeien er later mee, om dan bij de metamorphose weer afgesnoerd 

 te worden. Hoewel dit met mijn boven gegeven beschrijving over- 

 eenkomt, blijkt toch duidelijk uit zijn woorden, dat de juiste loop 

 van de segmentatie hem ontgaan is. Afgezien van de vroeger 

 besproken eerste stadiën, werden verschillende larven, waarvan de 

 jongste 20 mM. groot was, door hem onderzocht. Zijn bevindingen 

 vat hij aldus samen: „Der Knorpel der Copula geht unmittelbar in 

 den des Hypobranchiale I über, ohne dass immer eine Verwachsungs- 

 linie bei altern Exemplaren aufzufinden ware. Schon bei jungen, 

 3,6 cm langen Tieren ist die knorpelige Verwachsung eingetreten 

 und eine Trennungslinie nur partiell nachweisbar" (1904, bl. 469). 

 Wijl bij larven van 9 mM. alle deelen reeds kraakbeenig samenhangen, 

 kan de „Trennungslinie" bij zijn larve van ^,6 cM. wel niets 

 anders zijn dan het begin van de afsnoering. Hetzelfde geldt omtrent 

 het hypobranchiale II : „Mit dem Hypobranchiale I und II bildet die 



Copula eine zusammenhangende Knorpelmasse (bl. 471) Zwischen 



Copula und Hypobranchiale II unterbleibt bei Siredon die Abglie- 

 derung im Gegensatz zu Salamandra und Triton Zeit Lebens. Zwar 

 lasst die bei grosseren Larven an dem Übergang beider in einander 

 vorhandene Haufung und geringere Grosse der Knorpelzellen auch 

 hier eine ziemlich scharfe Abgrenzung zu, Bindegewebe bildet 

 sich aber an dieser Verbindung nicht" (1904, bl. 576). 



Ik blijf er buiten, of de grens al dan niet uit bindweefsel bestaat ; 

 kraakbeenig verbonden zijn ze bij mijn oudere larve van 50 mM. 

 in elk geval niet en een verschil in de scheiding bij Siredon en 

 Molge kan ik niet merken. Om de bevindingen met elkaar in overeen- 

 stemming te brengen, veronderstelt G a u p p, dat er soort- of leeftijd- 

 verschillen in het spel zijn en vindt het niet zeer waarschijnlijk, dat 

 op éénzelfde punt meermalen wisseling van homo- en heterocontinuiteit 

 zou voorkomen. Zijn eigen meening geeft hij dan aldus weer: „Ich 

 meinerseits neige mehr zu der Aufifassung, dass die Dingen ebenso 

 liegen wie beim Hypobranchiale I von Triton, d. h. dass die 

 Copula und die beiden Hypobranchialia schon von vornherein 

 kontinuierlich einheitlich verknorpeln, und dass die Trennung nun 



